istanbul

Bir teyze tabiriyle "Yakında patlayacak bu şehir oğul" denilen şehir.
Bu patlama fiziki bir patlama olmasa da başka bir şekilde gerçekleşmesi mümkün olandır.
Zira, hergün aynı otobüsü paylaştığım insanların ilk işi otobüse binip derin bi of çekip, bikaç dakika geç kalan otobüse, yatağından istemediği halde kalkmasına yada herhangi bir şeye sövmekle devam ediyor. Suratlar hep asık, söylenmeyen memnuniyetsizlik diz boyu, metrobüs denen über teknolojik alete binmek için ciddi bir kuyruğa girmeniz gerek, ofise gidersin para için patronun küfürlerini aşağılamalarını gülerek gören yavşaklara bakarsın sen onlardan daha çok dertlenirsin, patronun para verdiği için seni haftasonu, gece vs demeden her an arayıp iş isteme lüksüne sahip hisseder...
belki bu şehire özgü değil ama bu şehirde daha fazla hissediliyor sanki. Hemen hemen herkes durumundan memnun değil, kimileri dün mehmet pişkin gibi bu hayata son vererek, biraz cesareti olan bu şehirden kaçıp mandıra filozofu edasıyla yaşamaya devam ederek, kimileri de onursuzca çoluk çocuğuna patlıyor.
Yani teyzemiz bi yerde haklı çıkıyor.
Neyse kimin belirlediği belli olmayan zamana göre 8 dakika işe geç kaldım, daha fazla uzatmadan gideyim en iyisi.