bettyblue

Saate bakmasızın kapısını çalabileceği bir dostu olmalı insanın......"Nereden çıktı bu vakitte" dememeli,gece yarısı yataktan fırladığında;Gözünün dilini bilmeli,dinlemeli,sormadan söylemeden anlamalı....Arka bahçede varlığını sezdirmeden,mütemadiyen dikilen vefalı bir ağaç gibi,köklenmeli hayatında;
Sen her daim onun orada olduğunu hissetmelisin.itiyaç duyduğunda gidip müşfik gövdesine yaslanabilmeli,kovuklarında saklanabilmelisin.Kucaklamalı seni güvenli kollarıyla.Dalları bitkin başına omuz,yaprakları kanayan ruhuna melhem olmalı....En mahrem sırlarını verebilmeli,en derin yaralarını açıp gösterebilmelisin;Gölgesinde serinlemelisin sorgusuz sualsiz.Onca dalkavuk arasında bir tek o,Sözünü eğip bükmeden söylemeli,yanlış anlaşılmayacağını bilmeli,alkışlandığında değil sadece;Asıl yuhalındığında yanında durup koluna girebilmeli.....Övmeli alem içinde,baş başayken sövmeli ve sen,öyle güvenmelisinki ona övdüğünde de sövddüğünde de bunun iyilikten olduğunu bilmelisin:Teklifsiz kefili olmalı hatalarının;günahlarının yegane sahibi.Seni senden iyi bilen,sana senden çok güvenen bir sırdaş,göz bebekleri bulutlandığında fırtınayı sezebilmelisin.Ve sen ağladığında onun gözlerinden gelmeli yaş....Yıllarca aynı ip üzerinde çalışmış,iki trapezci gibi kenetlenmeli elleri.....Parkurun bütün zorluklarına rağmen DOST"luğumuzu koruyabildik,acıları birlikte göğüsledik ya;Yenildik sayılmayız diyebilmeli.....Issızlığın yalnızlığın en koyulaştığı an da,küçük bir kağıda yazdığımız kısa ama ümit var bir yazıyı yüreğe benzer bir taşa bağlayıp birbirimizin camından içeri atabilmeliyiz.Bunuda aşacağız. bir DOST...