fakirpislik

sen kocaman bir saçmalıksın adam.
karşımda dimdik duran ama şeffaf..
hem duvar gibi sağlam, hem de cam kadar kırılgan..
ardını gösteren buğulu bir cam..
izin veriyorsun üzerine parmaklarla işlenen geçici karalamalara..
her ağladığımda beni teselli edecek kadar dostsun ama
sen dibe vurduğunda "bulunduğum nokta çok 'değişik' ve seni burada görmek istemiyorum"
diyecek kadar da korumacı.
tam bir saçmalıksın adam..
sen dibe falan vurmuyorsun; o anlarda bile birkaç ruhu kurtaracak kadar zirvedesin aslında..

gitmek istediğimde huysuz bir çocuğa dönüştün..izin vermedin..
oturup her gün mektup yazdırdın bana sen adam..
bıkmadan usanmadan..
uzun uzun yazdım hem de.
günler geçer aylar geçer, görüşmeyeli zamanlar birikir..
alakasız bir zamanda gelirsin aklıma ne yapıyo acaba diye..
seni düşünürüm..
o an mesaj ışığım yanar selam vermeye dahi gerek duymadan direk girersin ya konuya..
şaşırmam ben işte seni düşündüğüm an gecenin 3.ü bile olsa senden gelen kelimelere..

ağzı bozuk adamın tekisin..
buna rağmen benle konuşurken, ne kadar hassas davrandığını görebiliyorum..
değerli hissettiriyor bu..
bana kızdığın zamanlarda bile "yapamıyorum ben artık" dediğim zamanlarda bile beni öyle nazik paylıyorsun ki,
seni üzdüğüm için üzülüyorum bu defa ve unutuyorum kendimi.
konu neydi ben neye üzülmüştüm, kalmıyor o an..
çünkü sen başkasın..
çünkü sen benden daha önemlisin..
hani dedin ya bana seneye de ol ve doğum gününü kutlayabileyim diye..
tüm doğum günlerim senin olsun arkadaşım..
iyiki varsın..
kutluyorum..