kelebek

Zamanın içinde bir zaman oluşturmalıydım
Bi anda heryerde bulunabilmek gibi
Anında yetişmek gibi ihtiyacı olanlara
Kendi bencilliğimde boğulmaktan öte birşeyler yapmalıydım,
Elim kolum bağlı oturmaktan başka hiç birşey yapamadım…

Ya yarım olacaktı her şey ya da
Yarın ne getirecek diye uzaktan uzağa bekleyecektim
Kötü bir şey olmamasını dileyerek…
Tedirgin bir umutla…

Kendimle hesaplaşadurdum bir ara
Yapmak isteyip de yapamadığım ne çok şey var diye
içimdeki ses suskundu…
Yapabildiklerini düşün dercesine…

Oysa ne büyük nimetler vardı…
Ne büyük başarılarım…
Bir defasında sormuştu bana
‘’ hiç kendi başına ayakta kalabilmek için neleri feda edebileceğini düşündün mü?’’ diye
O ana kadar düşünmemiştim…
Yazıklar olsun bana ki gerçekten düşünmemiştim…
Boğazımda bir şeylerin düğümlendiğini hissettim…
Oysa ne kadar basit bir şeydi onun istediği…
Ve benim kıymetini bilmediğim…
Yokluğunu hiç düşünmediğim…

Güneşin önündeki kelebek gibiydi o
Kıpırdayamayan ve güneşe de engel olamayan…
Ufacık bedeniyle elinden gelen her şeyi yapan…
Direnen sonuna kadar
Ve umudunu kaybetmemek için çırpınan…
Ama durduramayan…

Bense hiçbir şey yapamıyordum onun için…
Güneşin alnında o günden güne kururken
Köşede elim kolum bağlı…
Kaskatı kesilmiş donuk bir yüzle…
Biraz hüzünlü ama sahte bir mutlulukla…
Seyir defterime kaydediyordum olanları…

Her bir anısı değerliydi…
Her yeri görmeliydi kelebek…
Ama yoktu kanatları…
Ve kırılmak üzereyken umutları,
Ayakta tutan bir kozası vardı sadece…
O da yok olmaya mahkûm…
Yorgun ve biraz mahcup…