ben masumum

Hükümdarın biri ağır hastalığa yakalanıp yataklara düşmüş. Zamanın hekimleri başına üşüşmüşler hemen. Demişler ki;
-Hükümdarım sen iyileşebilirsin. Ancak şu şartlarda birisinin ödü ancak seni iyileştirebilir.
Hükümdar hemen adamlarına emretmiş. Söylenen niteliklere uygun bir insanı araştırıp derhal bulmuşlar. Buldukları, henüz bıyıkları yenice terlemiş bir köylü gencidir.
Hükümdar gencin ana ve babasını yanına çağırtır. Onlara bağışlarda bulunur, yedirir içirir, memnun eder. Kadılar da, hükümdar vücudunun esenliği için halktan birinin kanının dökülmesine fetva verirler.(!)
Cellatlar genci öldürüp ödünü almak için tüm hazırlıklarını tamamlamıştır. Genç, tam bu sırada yüzünü göğe doğru kaldırıp gülümser. Onun güldüğünü gören hükümdar, şaşkınlığa düşer. Gence;
-Ölüme gidiyorsun, bu haldeyken gülünür mü? der.
Genç cevap verir;
-Evlatların nazını analar babalar çeker, davayı kadıların huzuruna götürürler, adaleti de hükümdardan isterler. Anamla babam, dünya varlığı için beni ölüme verdiler. Kadı, hükümdarın hayatının esenliği için haktan uzaklaşıp, öldürülmeme fetva verirler. Hükümdar ise kendi sağlığını benim ölümümde görüyor. Bu aşamada görüyorum ki, Allahtan başka sığınacak kimsem yok. Ben de Ona baktım, Ona güvendiğim için gülümsedim.
Gencin bu sözlerinden etkilenen hükümdarın, gözleri dolup ağlamaya başlar ve şöyle der;
-Günahsız bir gencin kanını dökmektense, benim ölmem daha iyidir der ve gencin yanına getirilmesini emreder. Genç yanına getirilince ona sarılır, kucaklar, gözünü yüzünü öpmeye başlar. Gence hesapsız hediyeler verir. Onu serbest bırakır.
genci serbest bırakan hükümdar, o hafta içinde iyileşip eski sağlığına kavuşur.

(bkz: şeyh sadi şirazi)
(bkz: bostan)