arife

zannedilenin aksine türkçesi arefe değil de başlıkta yazılmış olduğu gibi arife olan sözcük. arapçanın etkisiyle arefe zannedilmektedir. aslında çok da yanlış bir durum yok tdk ikisini de kabul ediyor, niye kurcalıyorsam?

biraz da bilgi verecek olursak, gelecekten haber verme anlamlındaki irafa'dan türeyen irfan, bilme anlamındaki arafa da arife şeklinde türkçeye geçmiştir.

bayramdan bir önceki gün olmasından mütevellit arife denildiğinde akla hep bir heyecan hep bir telaş gelmektedir. bayram heyecanın yaşandığı ve bayrama hazırlık yapılan bu günde genellikle devlet daireleri yarım gün çalışırlar. böylece eskiden gelen bayram hazırlığı geleneği, işler çok öncesinde halledilmiş olsa bile, sürdürülmeye çalışılır.

günümüzde, bayram tatilini değerlendirmek isteyen, iş yaşamından bunalmış, fırsatçı tatilcilerin yolculuk günüdür de ayrıca. sadece onların mı? elbette hayır. büyüklerinin elini öpmek isteyen vefalı ve hatırnaz gençleri de unutmamak gerekir tabi.

her anlamıyla telaş günüdür arife. hem "bu sefer tatil yapalım, bir dahakine ellerini öperim"ciler hem de "bir dahakine ne olacağı belli olmaz, ellerini fırsatım varken öpeyim"cilerin günüdür arife.

şimdi çocukluğumu hatırladım da, o zamanlar heyecanı bir başkaydı azizim, kalbimiz pıt pıt atarken, yarın yiyeceğimiz şekerlerin veya etin hayalini yeni cicilerimizle beraber hayal ederdik. alacağımız harçlıklarla neler yapabileceğimizin hayalini kurar, kapı kapı dolaşacak olmanın çekingenliğini bugünden atmaya çalışırdık. ah ah..

aa, ben hüzünlendim mi ne? olur mu öyle şey, bugün arife, yarın bayram, gülsün gözler, gülsün yüzler.

ha bu arada söylemeden edemeyeceğim, yanlarına gitmeye imkanınız yoksa bile bir telefon açıyorsunuz büyüklerinize, küçüklerinize, bayramlarınızı kutluyorsunuz. öyle toplu, dıştan görkemli, içten ruhsuz mesajlar yok. haydi, şimdiden bayramımız kutlu olsun.