yangın var

aslı mı? belki.
odalık mı? asla!

ne matisse'den ne de çırağan sarayından!
bir sobaydı allah tarafından o deli hatun,
upuzun saçlarıyla bir demir döküm..
yaktıkça kendini nefsinle nefesimle,
yandıkça düşistandan düşürdüğüm odun,
ısınırdı oda, ısınırdı ev, ısınırdı acun..

o da, ben de, yanyana ve yana yana,
sevişerek ölmeyi öğrendik sonunda,
ondan şimdi böyle ortalık duman,
baksana baharlar yağıyor üstümüze ağaçlardan..

aslı varsa onun
ki kerem edin ki var
o sobaysa;
ben de ona yangınım yangın..

can yücel