yalnızlık

ilk baslarda alisiyor gibi gorunseniz de aslinda oyle degildir. Yalnizlik artik zoruma gidiyor. ben 4 sene once istanbul'dayken annemi kaybettim. tabi yasamayanlar anlayamaz bunu.. ardindan anilari unutup bir nebze acimiz azalsin diyr ankara'ya geldik babamla. 2 senedir ankara'dayiz, babam baska bir kadin buldu.. kendime yediremiyorum yani bunu. annemi koyuyorum onun yerine.. annemi dusunuyorum acaba o napiyor diye.. ama babam benim dusuncelerimi onemsemiyor. eger evlenirlerse naparim ben hic bilmiyorum. ayrica annem oldukten bir sure sonra insanlarla olan iliskime bir seyler oldu. cevremdeki arkadaslari da kaybettim zamanla. ankara'ya geldikten sonra da pek bir arkadas edinemedim. bilmiyorum nedenini ama benim tum iyi niyetime ragmen arkadas edinemiyorum iste...