umay umay

Kalemim küsmüş bana.. Bükmüş boynunu yar dediğim tüm kelimeler..
Solmuş baharda açmaya yüz tutan eşsiz cümleler..
Geldim işte..
Geciktim..Yine de geldim..
Derli toplu alfabetik sıraya dizdiğim anılarımı açıyorum şimdi sıkı dur yüreğim..
Hani maziydi hani miş-li geçmişti hani bitmişti..
Yine başladım işte..
Beynimin dairesel odalarında köşe kapmaca oynuyorum kendimle..
Çırılçıplak ellerim cebimde bekliyorum..
"Düş"(l)üyorum..
Tutsun elimi artık düşsel hikayelerimin kahramanı engel olsun "Düş"(üş)üme diye..
Nafile..
Bezgin bu bünye..
Saçılmış etrafa paramparça yaşanmışlıklar..
Gücüm yok toplayamıyorum..Sadece izliyorum..
Bilmem kaçıncı maceranın bilmem kaçıncı bölümü diye sıraya diziyorum..
Sonra..
Sonra duraksıyorum..
Ve farkediyorum ki mutlu son yalnızca hikayelerde..
Hep yarım kalmışlar var hayatın gerçeklerinde..
Sahte gülümsemeler..
Zoraki benimseyişler..
Gidişler..Terkedişler..Bitişler..
Finalde sadece buruk serzenişler..
Sevdiğim bir yazarın sevdiğim bir cümlesi takılıyor kalemime..
"Mutluluktan yazmaz insan"
Bir tebessüm konduruyorum yüzüme en sahtesinden..
Kendimce yalancı çıkarıyorum yazarı..
Aynaya bakıyorum..
Hıçkıra hıçkıra gülerken kahkahalarla ağlamak bu olsa gerek diyorum kendime..
irkiliyorum..
Beni bile kandıramazken kimi etkiler bu maske diyerek indiriyorum yelkenlerimi yine..
Yine vazgeçiş..
Yazma artık diye bir emir yükseliyor en derinimden..
Duruyorum..
Kendimce şapka çıkarıp teyid ediyorum üstadı..
"Mutluluktan yazmaz insan.."
Topluyorum kelimelerimi başka bir melankolide sermek üzere..
Susuyorum..

Umay umay.
Sessiz denemeleri.