bugün
- bir erkeğe yapılabilecek en iyi iltifat6
- hangi tatlısınız10
- sözlük gıybeti13
- ok mesajına cevap veren erkek5
- gunluklerim aylik olmus11
- dünyanın en yakışıklı erkekleri listesi4
- geceye bir tespit bırak5
- arkadaşlar ben sapık mıyım4
- yazarların kötü alışkanlıkları4
- napıyorsunuz5
- arkadaşlar naber ya8
- the merich7
- anın görüntüsü21
- kapatıcı kullanılmayan gün12
- sözlük yazarlarının istediği çocuk sayısı3
- fatma betül sayan kaya44
- geceye acı ama gerçek bir cümle bırak18
- ismet gürbüz spam yapma yeter2
- yıllar önce girdiğiniz entrynin oylanması4
- yazarların güncel flört listesi7
- akp seçmeni16
- en toksik ilişkilerdeki seksin6
- sözlük yazarlarının pudingleri5
- sigara yasağı2
- mesajlaşırken btw yazmak9
- takıntılı birisi olmak4
- hangi aktörle aynı filmde oynamak isterdiniz8
- toksik insan4
- dizilerdeki çabalayan yakışıklı erkekler2
- eşkıya dünyaya hükümdar olmaz4
- arkadaşlar ben neden sallanmadım8
- 195 cm geniş omuzlu hayvan gibi herif7
- 4 ekim 2026 hollanda sırbistan maçı3
- flört etmeyen erkek2
- hobi olarak seks yapmak5
- bmw2
- diamond temanın çocuğu3
- ana avrat düz gitmenin çok safe hissettirmesi2
- yazarların sıkıldıklarında yaptıkları şeyler8
- sadelikten yana olmak2
- renault3
- sevilen kızın zorul zorul osurması5
- günah olmasa ilk ne yapardınız2
- hazar ergüçlü2
- göz teması kuramama9
- kia2
- citroen2
- kürtlerin başarılı olduğu konular8
- gecenin karadeniz türküsü3
- memesiz kadın6
son günlerde bir söz herkesin ağzında dolanmakta.
yok benim cumhurbaşkanım, yok benim cumhurbaşkanım değil...
öncelikle şunu belirteyim; cumhurbaşkanı kimin olursa olsun, bu vatan, benim vatanım.
ama insan kendi vatanında yabancı hisseder mi?
hissediyormuş...
sokakta dolaştığı her iki insandan birinin kendisinden çok farklı düşünce yapısına sahip olduğunu düşününce hissediyor. bakın! inanın, basit bir hazmedip hazmetmeme meselesi değil bu...
benim cumhurbaşkanım meselesinin tartışılması, dahe nelerin benim olmadığını sorgulamama sebep oldu... düşündüm... bu ülkede daha neler benim değil diye...
bu ülkenin gazeteleri benim gazetelerim değil...
bu ülkenin televizyonları da benim televizyonlarım değil...
hatta bu futbol takımları bile benim değil...
o derece yabancı geliyor artık bana bu ülkedeki herşey...
***
ama bu güzel topraklar benim...
***
öyle bir çevrede büyüdüm ki,
ne ilkokulda, ne lisede, ne de üniversitede; hiç abdulmuttalip, abdulkadir, abdulhumbara isimli arkadaşlarım olmadı benim...
darbe şakşakçısı, ordu yanlısı insanların yanında yetişmediğim gibi; atatürk'e ve görevini "adam" gibi yerine getiren devlet büyüklerine hakaret eden insanların arasında da yetişmedim.
şimdi sizler bana, "sen sokağa çıkmamışsın hiç pis elit burjuva" yaftası yapıştırabilirsiniz. ya da ahmet necdet sezer'in halkın cumhurbaşkanı olamadıgı, memur çocuklarının cumhurbaşkanı olduğu iddiasını hatırlatmaya çalışabilirsiniz.
evet, ben bir memur çocuğuyum. anası-babası iyi üniversitelerden mezun olmuş, çok iyi para kazanacakları işler yapabilecekken, bu vatana hizmet için memurlugu tercih etmiş, kıt kanaat geçinen, ama yıllardır namusuyla, dürüstlüğüyle çalışıp eve ekmek getirmeye çalışan bir anne-babanın çocuğuyum...
yazdığım entry'lerle günlerdir eleştiriliyorum. kendimi ülkemde yabancı hissetmemek için, biraz politikadan ve ülke gündeminden uzak kalarak eglenceli ve kinayeli bir iki satır yazmak için geldiğim sözlük ortamında yemediğim hakaret kalmıyor.
haklı olabilirsiniz...
çünkü; belki bu sözlük de benim değil, sizlerin...
demokratlık böyle oluyor değil mi canlarım?
yok benim cumhurbaşkanım, yok benim cumhurbaşkanım değil...
öncelikle şunu belirteyim; cumhurbaşkanı kimin olursa olsun, bu vatan, benim vatanım.
ama insan kendi vatanında yabancı hisseder mi?
hissediyormuş...
sokakta dolaştığı her iki insandan birinin kendisinden çok farklı düşünce yapısına sahip olduğunu düşününce hissediyor. bakın! inanın, basit bir hazmedip hazmetmeme meselesi değil bu...
benim cumhurbaşkanım meselesinin tartışılması, dahe nelerin benim olmadığını sorgulamama sebep oldu... düşündüm... bu ülkede daha neler benim değil diye...
bu ülkenin gazeteleri benim gazetelerim değil...
bu ülkenin televizyonları da benim televizyonlarım değil...
hatta bu futbol takımları bile benim değil...
o derece yabancı geliyor artık bana bu ülkedeki herşey...
***
ama bu güzel topraklar benim...
***
öyle bir çevrede büyüdüm ki,
ne ilkokulda, ne lisede, ne de üniversitede; hiç abdulmuttalip, abdulkadir, abdulhumbara isimli arkadaşlarım olmadı benim...
darbe şakşakçısı, ordu yanlısı insanların yanında yetişmediğim gibi; atatürk'e ve görevini "adam" gibi yerine getiren devlet büyüklerine hakaret eden insanların arasında da yetişmedim.
şimdi sizler bana, "sen sokağa çıkmamışsın hiç pis elit burjuva" yaftası yapıştırabilirsiniz. ya da ahmet necdet sezer'in halkın cumhurbaşkanı olamadıgı, memur çocuklarının cumhurbaşkanı olduğu iddiasını hatırlatmaya çalışabilirsiniz.
evet, ben bir memur çocuğuyum. anası-babası iyi üniversitelerden mezun olmuş, çok iyi para kazanacakları işler yapabilecekken, bu vatana hizmet için memurlugu tercih etmiş, kıt kanaat geçinen, ama yıllardır namusuyla, dürüstlüğüyle çalışıp eve ekmek getirmeye çalışan bir anne-babanın çocuğuyum...
yazdığım entry'lerle günlerdir eleştiriliyorum. kendimi ülkemde yabancı hissetmemek için, biraz politikadan ve ülke gündeminden uzak kalarak eglenceli ve kinayeli bir iki satır yazmak için geldiğim sözlük ortamında yemediğim hakaret kalmıyor.
haklı olabilirsiniz...
çünkü; belki bu sözlük de benim değil, sizlerin...
demokratlık böyle oluyor değil mi canlarım?
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar