bugün
- bir yazara entrylerinden aşık olmak12
- flört verisini excel'e dökmek5
- türk nedir4
- başlığı sol frameden kaldır butonu9
- uludağ sözlük efsane nesil toplanıyor zirvesi 202685
- menemen belediyesi3
- müzik bilgisi sıfır insan5
- dün üniveristeye alınmayan o bacılar foncu oldu2
- ben bu yazıyı kendime yazdım3
- yürüyen ceset sendromu4
- from gold from dust18
- edip akbayram'ın efsane saç stili3
- ayak istiyorum ayak bulun bana ayak7
- 20 yıllık akpliyim çocuğumuzun rızkını yatırdık16
- sözlükte gizli ilişkiler ayyuka çıkıyor kampanyası6
- ekrem imamoğlu lise mezunu oldu18
- engineer28'i evlendirmek9
- bir bela geliyor6
- gta 629
- trans kadına ilgi duyma saçmalığı5
- from gold'un bicepslerini ısırmak5
- masklavi gürcü mü12
- sigara alkol nargile içmeyen ezik insan10
- sözlükteki geyler tam liste10
- bik bik tarzı entry girmek8
- sözlükte hangi konuda yazsak artı oy alırız11
- hindistan da 6 yaşındaki çocuğun korkudan ölmesi3
- özelden sende mi gaysin diyen lubunya yazar7
- türklerden sonra en sevdiğiniz millet8
- kiev'e saldırıda 3 sivilin ölmesi13
- katatespizartmasi14
- gocu abinizi ne kadar tanıyorsunuz6
- halk televizyonu4
- 200 kilo olup beni kaldıramazsın diyen kız4
- 90 lı yılları özlemek5
- arkadaşlar bugün doğum günüm15
- sözlük kızlarının çorapları7
- mesajlaşarak flört etme bağımlılığı5
- anın görüntüsü20
- 210 bin lira maaşla geçinemiyorum15
- terör örgütü liderinin villasını havadan bombalama6
- travestiyle sevgili olmanın yadırganması12
- sözlüğün en çok eksilenen yazarı11
- sevdiğim yazarın bana travesti demesi4
- hgs vurgunu17
- hangi erkek tek eşle doyarsa bilin ki sapıktır6
- şu an bir sözlük kızı yanımda olsaydı5
- true sapığının süresiz çaylak olması6
- kimse asla aşı yaptırmaya zorlanmadı12
- abdülmecit'in eşinin alışveriş listesi21
bonibon 3.500 lira.
mahallenin son trendi bonibon kutularının kapaklarını toplamak. hani renk renk olurdu ya, kapağın altında harfler olurdu.. ben o kapaklarla soyadımı oluşturan harfleri toplayabilmiştim. ama adımı oluşturan harfleri henüz toplayamamıştım..mahallede bunu yapabilen ilk kişiydim .
kapakları soyismimi oluşturacak şekilde duvarıma yapıştırmıştım.
benim babaannem köylüydü. okuma-yazması yoktu. köyde doğmuş, büyümüş ve muhtemelen köyde ölmeyi arzu ederdi. arkadaşlarımın her yaz yazlığa gittiğini düşününce burun kıvırdığım ninemin köyü, onun incisiydi. tavukları, bağı bahçesi hatta 1,2 ineği vardı.
sağlık sorunu pek olmayan standart bir köy kadınıydı. hani şu 80 küsür yaşlarında ölen, öldüğü ana kadar deli gibi çalışan kadınlardan.
o yaz midesinde ur bulunmuş.
istanbul'a geldi, tedavi olmaya. oğulları-kızları seferber oldu, günlerce hastanede kaldı, bir o kadar da kimin evinde kalacağı konuşuldu. o en büyük oğlunun* yanında kalmayı seçti.
ameliyat olmuş..uru aldık demiş doktorlar, ama yayılmış bayağı da demişler. hali vahim, dönsün köyüne, en sevdiği yerde yaşasın son günlerini demişler.
bizimkiler göndermedi. başka doktorlara-hastanelere gittiler. bu sırada ninem bizde, benim odamda, benim yatağımda yatmaya devam etti.
bense yatağımın dibine serilmiş yer yatağında yatıyordum.
ninemin okuma yazmasının olmadığını ilk o zamanlar öğrendim; bir akşam yatsı namazını kıldı ben onu izlerken. sonra çıkardı tesbihini çekmeye başladı. sonra dualar okudu mırıldanarak. bana hiç dua bilip bilmediğimi sordu. ezbere bilmediğimi ama dua kitabından okuyabildiğimi söyledim. okuyabilmek benim için ozamanlar en değerli şeydi zira henüz okula başlamamıştım, ama okuyabiliyordum.
sonra annemin kapıya gelen satıcı adamların birinden aldığı dua kitabını çıkardım.
bana "okumam yok " dedi. şaşırmıştım çünkü o büyüktü. ve her büyük insan okuma bilir diye düşünmüştüm.
ninem bana çocukluğundaki fevkalade yoksulluktan bahsetti. sen bana oku dedi.
o gece beraber dua okuduk. sonra ona duvarıma yapıştırdığım bonibon kapaklarını gösterdim. soyadım yazıyor ama henüz adımı yazamadım dedim. güldü geçti.
bir kaç gün sonra ninemi hastaneye kaldırdılar. midesindeki sorun büyümüş. bana ve kuzenlerime hiç bir sorun yok izlenimi veriyordu büyükler.
ailecek evde kahvaltı yaparken gelen bir telefonla apar topar hastaneye koştuk.
biz oraya vardığımızda ninemin yatağının etrafını çocukları, torunları sarmıştı. küçük amcam ninemin elini tutmuş, dua ediyordu. ninemin hastane odasındaki diğer hastalar da baş ucunda duruyordu.
ninem gözleri kapalı bir kaç hırıldadı. az bir sessizlik oldu. ve herkes ağlamaya başladı..
sonra hastane işlemleri, cenaze, defin olayları gibi tatsız şeylerle uğraşılar. cenazeye gitmeme izin vermediler. akşam sessizce yemek yedik ve annem beni yatırmaya geldi odama.
elinde cüzdanı vardı. bozuk para koyulan yeri açtı. içinden 4 adet bonibon kapağı çıkardı. ismimi oluşturan harfler...
-ninen hastanede hemşireye söylemiş adını. hemşire de bir sürü bonibon almış. ninenle bu harfleri biriktirmişler. bonibonları da odasındaki diğer hastaların torunlarına-çocuklarına vermişler.
sonra sarıldık ve ağladık.
kapakları odamın duvarına, soyadımın yanına yapıştırdım. tam da bu yazıyı yazarken oturduğum yerin karşısına, duvar saatimin altına. 14 yıl boyunca o kapaklar bazen düştü, ben yine yapıştırdım.
adımın altına da ninemin ismini oluşturan uzun uğraşlar sonucu topladığım kapakları yapıştırdım.
şimdi düşünüyorum da bonibon denen ürünün hayatımda ne kadar önemli bir yere sahip olduğunu..okuma yazma bilmeyen bir kadının, hayatının son günlerinde beni mutlu etmek için böyle çabaladığını...bir tek jestin onu gözümde tanrıça yaptığını...
mahallenin son trendi bonibon kutularının kapaklarını toplamak. hani renk renk olurdu ya, kapağın altında harfler olurdu.. ben o kapaklarla soyadımı oluşturan harfleri toplayabilmiştim. ama adımı oluşturan harfleri henüz toplayamamıştım..mahallede bunu yapabilen ilk kişiydim .
kapakları soyismimi oluşturacak şekilde duvarıma yapıştırmıştım.
benim babaannem köylüydü. okuma-yazması yoktu. köyde doğmuş, büyümüş ve muhtemelen köyde ölmeyi arzu ederdi. arkadaşlarımın her yaz yazlığa gittiğini düşününce burun kıvırdığım ninemin köyü, onun incisiydi. tavukları, bağı bahçesi hatta 1,2 ineği vardı.
sağlık sorunu pek olmayan standart bir köy kadınıydı. hani şu 80 küsür yaşlarında ölen, öldüğü ana kadar deli gibi çalışan kadınlardan.
o yaz midesinde ur bulunmuş.
istanbul'a geldi, tedavi olmaya. oğulları-kızları seferber oldu, günlerce hastanede kaldı, bir o kadar da kimin evinde kalacağı konuşuldu. o en büyük oğlunun* yanında kalmayı seçti.
ameliyat olmuş..uru aldık demiş doktorlar, ama yayılmış bayağı da demişler. hali vahim, dönsün köyüne, en sevdiği yerde yaşasın son günlerini demişler.
bizimkiler göndermedi. başka doktorlara-hastanelere gittiler. bu sırada ninem bizde, benim odamda, benim yatağımda yatmaya devam etti.
bense yatağımın dibine serilmiş yer yatağında yatıyordum.
ninemin okuma yazmasının olmadığını ilk o zamanlar öğrendim; bir akşam yatsı namazını kıldı ben onu izlerken. sonra çıkardı tesbihini çekmeye başladı. sonra dualar okudu mırıldanarak. bana hiç dua bilip bilmediğimi sordu. ezbere bilmediğimi ama dua kitabından okuyabildiğimi söyledim. okuyabilmek benim için ozamanlar en değerli şeydi zira henüz okula başlamamıştım, ama okuyabiliyordum.
sonra annemin kapıya gelen satıcı adamların birinden aldığı dua kitabını çıkardım.
bana "okumam yok " dedi. şaşırmıştım çünkü o büyüktü. ve her büyük insan okuma bilir diye düşünmüştüm.
ninem bana çocukluğundaki fevkalade yoksulluktan bahsetti. sen bana oku dedi.
o gece beraber dua okuduk. sonra ona duvarıma yapıştırdığım bonibon kapaklarını gösterdim. soyadım yazıyor ama henüz adımı yazamadım dedim. güldü geçti.
bir kaç gün sonra ninemi hastaneye kaldırdılar. midesindeki sorun büyümüş. bana ve kuzenlerime hiç bir sorun yok izlenimi veriyordu büyükler.
ailecek evde kahvaltı yaparken gelen bir telefonla apar topar hastaneye koştuk.
biz oraya vardığımızda ninemin yatağının etrafını çocukları, torunları sarmıştı. küçük amcam ninemin elini tutmuş, dua ediyordu. ninemin hastane odasındaki diğer hastalar da baş ucunda duruyordu.
ninem gözleri kapalı bir kaç hırıldadı. az bir sessizlik oldu. ve herkes ağlamaya başladı..
sonra hastane işlemleri, cenaze, defin olayları gibi tatsız şeylerle uğraşılar. cenazeye gitmeme izin vermediler. akşam sessizce yemek yedik ve annem beni yatırmaya geldi odama.
elinde cüzdanı vardı. bozuk para koyulan yeri açtı. içinden 4 adet bonibon kapağı çıkardı. ismimi oluşturan harfler...
-ninen hastanede hemşireye söylemiş adını. hemşire de bir sürü bonibon almış. ninenle bu harfleri biriktirmişler. bonibonları da odasındaki diğer hastaların torunlarına-çocuklarına vermişler.
sonra sarıldık ve ağladık.
kapakları odamın duvarına, soyadımın yanına yapıştırdım. tam da bu yazıyı yazarken oturduğum yerin karşısına, duvar saatimin altına. 14 yıl boyunca o kapaklar bazen düştü, ben yine yapıştırdım.
adımın altına da ninemin ismini oluşturan uzun uğraşlar sonucu topladığım kapakları yapıştırdım.
şimdi düşünüyorum da bonibon denen ürünün hayatımda ne kadar önemli bir yere sahip olduğunu..okuma yazma bilmeyen bir kadının, hayatının son günlerinde beni mutlu etmek için böyle çabaladığını...bir tek jestin onu gözümde tanrıça yaptığını...
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com