hayati 40 çöp

--spoiler--

"onun ölüm haberini aldığımda yaktım onu, geldiler, dediler ki "kaybettik", hastane önündeki çardakta oturuyordum, hiçbir tepki veremedim, sadece bir sigara yaktım 33. Kibritimle, tüm kibrit yakışlarım aklıma geldi tek tek, etrafımda beni teselli etmek için bekleyen tanıdıklar bir tepki vermemi bekliyordu, vermedim, sustum ve sigaramı içtim, sonra yalnız kalmak istediğimi düşündüm, ayağa kalktım, başım döndü, kollarıma girdiler, içeri taşıdılar, kendime geldikten sonra, prosedürler, prosedürler, prosedürler... evimiz doldu taştı birkaç hafta, sonra birden herkes gitti, yapayalnız kaldım, ben ve buzdolabının sesi daha doğrusu, arada bir hayalini gördüm onun, ama hiç konuşmadı benimle, ben yokmuşum gibi normal hayatına devam ediyordu, saçını tarıyor, gazete okuyor, televizyon izliyordu, kibritimle çok oynadım, ne yapsam dedim, o kadar anlamsız gözüküyordu ki o kalan 7 çöp, hiçbir şey yapasım gelmedi, ne o an, ne de gelecekte. herhalde insan hevesini yitirince ölüyormuş..."
--spoiler--

[öykü basılı olarak yayınlanacağı için internet üzerinden kaldırılmıştır.]