tutunamayanlar

insanın yüreğini bazen mengene gibi sıkan bazense içinden yanık kokuları yükselten bir anı/ anıyı çağrıştırıp gönlüne bir kova su döken kitap.

öyle ince bir mizahı var ki, okurken gülümsediğin ve nereden çıktığını anlamadığın yerlere savrulduğun oluyor.

ama zor kitap, çok zor kitap hem de. kendimden bir şeyler buldum, bulmasam mümkün değil ilerleyemezdim zaten ama; en çok da kendine anlatırken bile sıkıldığın, rahatsız olduğun durumlar vardır ya, onu sana zorla anlattırması, düşündürmesi zorladı beni.

--spoiler--

özellikle de Turgut'un Selim'in intiharını öğrendikten sonra yaşamına devam etmesi ve bu yüzden kendini suçlaması çok tanıdık bir histi benim için.

ve tabii ki olric... kitabın en iyi bölümleri, olric ile Turgut'un dolu dolu geçen son yolculukları ve Selim'in günlüğü kısmıydı bence.
--spoiler--

"azım olric... azımsanıyorum. azım sanıyorum..."