facebook

insanların ne olmak istediklerini veya ne olamadıklarını anlamaya yarayan bir sosyal paylaşım sitesi. hayır. bence harika bir şey bu. iki kelimeyi yan yana getirip mantıklı cümle kuramayan bir insan bu site sayesinde duygularını paylaşıyor. şiirler okuyup onları insanlara ulaştırıyor. ben bu şiiri sevdim diyor. duyguları var yani bu insanların. bundan güzel bir şey olabilir mi. herkes attila ilhan olmak zorunda değil veya her sözüyle dikkat çeken bir fenomen. ama işte herkes kendince burada fenomen. bir şeyler yazıyorlar. takdir ediliyorlar, çeşitli tavsiye ve yorumlar alıyorlar. aşırı bir yapmacıklık var evet fakat bu kötü bir şey değil ki. adam sıtarbaks'ta çektiği fotoğrafı profil fotoğrafı yapıyor. yapsın yahu ne var bunda? yapsın. öyle görünmek istiyor adam. evet kırk yılda bir gidiyor belki ama öyle görünmek istiyor adam. sürekli eleştiriliyor bu insanlar. çok göz önünde oldukları için. ama aslında bu davranışlarımız, uygulamaya konulan iç konuşmalarımız değil mi? hangimiz kendimizi en uçuk hayallerde tasvir etmedik ki? en iyi olmayı, en başarılısı olmayı, en zekisi olmayı, en güçlüsü olmayı... göze zarar verse de bu meret, hayalleri bu insanların, duyguları. 4 yılda sadece 2-3 kere sesini duyduğum sınıfın en sessiz elemanı, facebook'ta susmak bilmiyor mesela. oh be diyorum. bu da bizdenmiş.