varlık

yok olması vuku bulmasından çok daha kolay şey. insan iki saçmalayarak tüm varlığını yok edebilir. ama var etmesi için binler gerekir belki de milyonlar.

aciziz. insan olarak o kadar aciziz ki kendi varlığımızı sahiplenmek bile onu yok etmekten daha zor geliyor. zekamız geri, değerimiz düşük; kendimizden emin olsak dahi sürekli zırvalıklar denizinden bahseden, ağız orospusu gibi, kelime cambazlığı yapayım derken kendini kırık binlerce kemiğiyle gözü yaşlı hallere düşüren, aşklarından düşüren, mutluluklarından vazgeçiren anlamsız, gereksiz, yok edilmesi gereken varlıklarız.

kurtarıcımız yok. ne manitu, ne de onun peygamberleri bizi bu bataklıktan kurtarabilir. çevremiz sarılmış çoktan, çoktan kaybetmişiz kendimizi şeytanlara karşı. ağızlar torba değil, yürekler bile hükmedemiyor. akıl denen şey yürekten bile aciz, kendine bile hakim olamıyor, aşkında gaf yapıyor.

hükümsüz, yetim, kayıp çocuklar. gözleri yaşlı. ağlıyorlar. neden? niye? niçin?
açlar mı?
oyuncakları mı kayboldu?
kör mü oldular?

evet.
evet.
evet.

var olmaya açlar. en büyük oyuncaklarını, kendilerini kaybetmişler. körler, bulamıyorlar.
aşklarının yüzüne duvar çekerken dilleri, kalpleri ve akılları felç; izliyor ve ağlıyorlar.

af, ne kelime, tanrı bile affetmezken, yardan beklenen ne?

şişeler en diplerini bulsalar da, hüküm-yok. kuyular derin. tuz yağıyor gökten, çatlamış gözlerden akan yaşlar kuru, deriler çatlamış.

sessizleşiyor insan. kapanıyor bir kenara ve düşünüyor:

ya ben çoktan bitmişim.
ya da yarim gitmiş.

çığlıklar gücünü yitirse de tekrar tekrar yankılanıyor:
sevgili.

(sürprizler sadece romanlarda olur demiş yaşlı noel baba.
biz inanmadık.
çünkü inansaydık,
karanlık dehlizlerde,
yalnız gecelerde,
yanlış boşluklara atardık, öldürmek için.
yok bile edemediğimiz tek varlığımızı, kendimizi)