didier drogba

kendisini izledikçe hagi'nin son yılını hatırlıyorum. hani diyordu ya, vücudum artık beni dinlemiyor, düşündüklerimi yapamıyorum diye.

drogba da yapamıyor şu an düşündüklerinin bir kısmını. zıpkın gibi fırlamak istiyor ama dengesi bozuluyor, uzaktan vuruyor top füze gibi gideceğine tıngır mıngır sekiyor.

ve buna rağmen her maçta en az 2 gollük katkısı var. ya atıyor ya attırıyor. bazen ikisi birden. orta sahayı ve hücumu toparlayıp domine etmesi, topu saklaması, presi, oyun kurması da cabası.

öyle bir adam düşünün ki, düşündüklerinin bir kısmını uygulayamasa da, sadece yapabildikleri bile takımın ağır topu olmasına yetiyor işte.

hani diyorduk ya, hagi çok erken bıraktı, yapamadıkları önemli değil, yapabildikleri bize yeterdi diye.

hah, işte aynısını drogba söyletiyor bana. düşündüğü şeylerin bazılarını yapamasa bile, yapabildikleri bile maç kazandırmaya yetiyor.

ve bu daha sezon başındaki henüz form tutmamış hali. gerisini varın siz düşünün.