melankolik erkek

bazıları vardır, her şeye gülerler ama palyaço misali yalnız kalınca hüngür ağlarlar. etrafında gördüğü ve göreceği her mutlu tablo için üzülürler, bazen yanan yaşama sevincininin meşalesini söndürürler sık sık, yanmasına fırsat vermezler...

kendini çeşitli şarkı sözleriyle ifade edebilecek derede hislidirler hem:

-izlerimdir gizlerim yalnızken onları izlerim
hepsi beni canlandırır ben öldürürüm
izlerime bakmayı sürdürürüm
kendimi hatalarıma güldürürüm
umutsuzluk çerağını söndürürüm...

-metin ol, yağmur yağsa benim kafama düşer kor...

-hiçbir şeyde gözüm yok,
olmayacak duaya âmin sözüm yok,
aklım benden uçtu gitti,
uzun zamandır haber yok...

-bir sır olsam akşama beni dünya duyardı
bir define bulsam bana içinden borç cıkardı
bir günlüğüne ay olsam, ben yamulurdum
güneş olsam güneş tutulurdu...

-feri kaçmiş 2 göz, birbirine sarılmış 2 titrek dudaktan ibaret suratım.
(yardım çağır!)
kurtarır bedeni elbet birileri.
kürdan kollar ağırlığında ezilir, dokunsalar ağlarım, ağrısı feryat...

-ve ben bozuk paraydım, anlaşılamadan ciklet oldum...

-ben hüsrana komşuyum...

-beyaban baranın yaşı gözümün özü bednam salmış hüzünümün yüzü gülsün
ahvalim suskun, dokunan bana mendil tutsun...

-resimlerinizi çeker haldeyim, kurduğum çitin önünden...

-ağaçlarımdan pişmanlık meyveleri sarkıyor...

-adımı duymayın, kaç yazar! kalbim tanıdığım en içten yazar...