aşk

Nerede bir yaşanmışlık, nerede bir hüsran ve nerede bir ayrılık varsa bizi buldu hep. Suskunluğumuz çaresizdi. Masallar çook uzaktı artık bize; çünkü pamuk yumuşaklığında değildi artık hayatlarımız. Ayrılıklar vardı sonra; ama her ayrılık bir hayırdı bizim için. O her gittiğinde bir parçamızı götürürdü yanında ya da biz ondan ayrıldığımızda bir
parçamızı bırakırdık onunla. Sonra özlem duyup onun gelmesini ya da ona gitmeyi beklerdik derviş sabrıyla. Uzaklardan sesini duyduğumuzda kıpır kıpır olurduk çaktırmadan. Aşkımız büyür büyür ama aksilikler peşimizi bırakmazdı hiç. Sahi neydi bir türlü peşimizi bırakmayan bu aksilik? Aşk bize büyük müydü? Yoksa biz mi o kadar küçüktük? Farketmezdi oysa; için için dökülen her gözyaşında o vardı çünkü. Ağlamak gurur inciticiydi belki ama aşk gururdan üstündü sonuçta. Gurur değil aşktı biten hep.