bugün

17 ağustos 1999 marmara depremi

o zamanlar 11 yaşındayım.

amerikan traşlı saçlarım pembe kalpli beyaz pijamam ile tam bir ailesine göre giyinen saçını kestiren türk çocuğuyum.

o günü gerçekten anlamadım. ne oldu ne bitti. sadece artçı deprem, 6.5-7,4, enkaz, şehir efsanesi, yardım gibi kelimelerin ve tanımların asıl anlamları o günlerde aklıma kazındı.

korkunun ne demek olduğunu sanırım o zaman öğrendim. aslında yıkılan bir enkazın içinden çıkmadım. etrafımda da yıkılan bir yer yoktu...

11 yaşında gıptayla baktığım koca koca abiler , babalar donlarıyla sokakta titriyorlardı.

işte o zaman dedim ki bu kötü bir olay.

tabi ilerleyen günlerde olayın kötülük boyutu gittikçe arttı.

umarım bir daha böyle bir şey yaşamayız.
© copyright 2005 - 2026