migren

yeni nesil duş başlıklarını bilirsiniz, alengirli ayarlanabilir yapılarını da. bi çevirirsiniz çocuk çişi gibi akar, biraz daha çevirirsiniz lale gibi açılır ve geniş bi alana incecik çiseler püskürtür. bu lanet ağrıdan muzdarip olduğum zamanlardan biriydi ki canımı kurtarmak için banyoya atmıştım kendimi. migrenlilerin yerini evlerinin yolundan daha iyi tarif edeceğine inandığım o damarı denk getirmiştim yine. sağ tarafta şakağın az üstünde olan. armatürümüde 5 metre uzaklıktaki sineği paket lastiği hızıyla öldürebilecek tazyik ayarına çevirdim ve uzun bi süre öylece kaldım. bana iyi geliyodu neden kalmayayım ki üstelik? ne kadar da iyi hissediyodum orda uyuyabileceğim kesindi. bi zaman sonra artık çıkmam gerektiğine kannat getirdim güzelce havlumu doladım çıktım. banyodan çıktıktan sonra anlamsız anlamsız aynaya bakıp suratı inceleme seanslarından birindeydim ki o acıyı hissettim. tazyik öyle kuvvetliymiş ki deri falan bırakmayarak kemiğime dayanmış. şaka bi saçımdan süzülen sulara karışıyodu anasını ağlattığım şakağımdan akan kanlar. demem o ki migren ağrısı öyle kuvvetlidir ki kesik, yarık, çizik...vb gibi ağrılar acılar yanında hiç kalır.
daha önce ağrıyan tarafa sıra sıra mandal dizmişliğim, arkadaşlarıma topuklarıyla '' basın lan basın hissetmiyorum! '' diye eziyet etmişliğim, kimseyi bulamayınca çorba kepçesiyle vura vura gezdiğim, kusarken el hareketi çektiğim, ses yapanı ışığı yakanı tornavidayla öldürmek istediğim vakidir.
bu durumlarda soluğu acillerde alırım genelde.
zavallı doktora '' boynum öküz boynu gibi oldu noolur bişe yap doktor '' diye eline sarılmışlığım da bu vukuatların arasındadır.
avmigrani bulanın babasının ruhuna rahmet okumuşluğumuz da varır.