ben bu yazıyı sana yazdım

Sevgili manoverboard... seni övsem mi yersem mi bilemiyorum. Herkes gitti. resmen yapayanlız kaldın. ama hala gündüzleri aydınlık, geceleri karanlıksa(olması gerektiği gibi) bunu yeterli bulup devam ediyorsun. insanlar sarsılır böyle durumlarda. arkadaş yok, aile yok! o salak iç sesin de söylüyor bunları biliyorum. sonuna da şunu ekliyor hep "ama hayat var!". arkadaş yok, aile yok ama hayat var! onu dinleye dinleye bu hale geldin zaten değil mi?

hala bireyselliğin peşindesin. hala bir yıkılmadım havaları. şu an için evet yıkılmadın ama sonra patlarsan? sonra patlarsan kimse parçalarını bulamaz heralde.

Sen gene bildiğini okuyacaksın biliyorum. Sakin sakin bütün nemrutluğunla yaşamaya devam edeceksin. Kendi duyarlılıklarınla bir başına yaşa bakalım nereye kadar gidebileceksin.