bugün

nokia 3310 un yere düşüp camının kırıldığı an

oluyor efendim oluyor. küçük ve afacan bir ergen iken ben bunun camını ortadan ikiye yarmıştım. okuldan kaçıp, kollarımı iki tarafa açıp ağlayarak eve koşup anneme anlatmıştım kırdığımı. tabii o zamanlar daha duygusal, daha ürkek, daha korkak oluyor insan hormonları itibariyle. durumu içselleştirip telefona küsmüştüm bir süre. tekrar kırılacak diye yanımda taşımaktan korkmuştum hey gidi... (bkz: hatırladıkça iç burkan garibanlık anıları)
© copyright 2005 - 2026