fenerbahçe

ilk kez 1996 yılında boliç'in manchester'a attığı golle tanıştım fenerbahçe ile.

farklıydı ve özeldi ayrıca babamın gönül verdiği takımdı.

sonra 4 yıl üst üste galatasaray'ın şampiyonluk serisi geldi.

okulda sürekli galatasaraylı arkadaşlarımız bizi kızdırırdı ve biz üzülürdük.

daha sonra 2000 li yılların başında revivo liderliğinde mükemmel bir şampiyonluk kazandık.

sonra daum ve fenerbahçe üst üste zaferler kazanmaya başladı ve biz artık çok güçlüydük.

daha sonra denizli faciası yaşandı ve şampiyonluğu son saniyede galatasaray'a kaptırdık.

hayatımda ilk ve son kez o gün ağladım.

17 yaşımda travmanın en fenasını yaşamıştım sanki.

daha sonra fenerbahçe 100.yılda şov yaptı ve şampiyonluğu kazandı.

şampiyonlar liginde ise destansı maçlar çıkardı ve yarı finalin kapısından döndü.

tam herşey yoluna girmiş derken son maçta bursaspor'a şampiyonluğu kaybettik.

beni üzen ise anons skandalı ve stadın yakılması olmuştu.

sonra aykut hoca geldi 17'de 16 yaparak şampiyonluğu kazandırdı bizlere.

3 temmuz günü ise rüzgar tersine döndü ve sanki herkes bize karşı olmaya başladı.

kısıtlı kadroya rağmen şampiyonluğu son maçta galatasaray'a keybettik.(bkz:

ancak türkiye kupası zaferi ile moral bulduk.

işte fenerbahçe böyle zorlu yollardan geçti 15 yılda.

bazen hüzün bazan sevinçlerle.

ama fenerbahçe aşkı ve sevdası hiç azalmadı benim kalbimde.)

ve giderek büyüyerek.

(bkz: cehennem donana kadar fenerbahçeliyiz)