halil cibran

" ah bu gereksiz karmaşadan ne kadar yorulduğumu bilmeni isterdim; sadece yalınlığa ne kadar ihtiyaç duyduğumu bilseydin. isterdim ki doğru olana, saf doğruya fırtınadaki doğruya, çarmıhtaki doğruya ağlayan, ama gözyaşlarını gizlemeyen doğruya, gülen ve gülüşünden utanmayan doğruya ne kadar hasret olduğumu bilesin keşke bilseydin, keşke bilseydin.
" bu akşam ne yapmayı mı isterdim?"
akşam değil artık, sabahın ikisi, bu geç saatte nereye gitmemizi istersin? burada bu sessizlikte kalmamız daha iyi olmaz mı? burada, ta ki arzularımız bizi tanrının yüreğine yakınlaştırana dek arzularımızı anlatabiliriz. burada insanlık bize yüreğini açıncaya kadar insanlığı sevebiliriz.
gözlerini uyku öpüyor. uykunun öpüşünü geri çevirme. gözlerini öptüğünü gördüm, şöyle öptüğünü gördüm, şöyle! hadi başını şuraya koy, şu omuza ve uyu; uyu küçüğüm, uyu, yurdunda, kendi evindesin."