ankara

neredeyse her yaz düzenli olarak geldiğim bu yıl itibariyle de yaşamaya başladığım güzel şehir.

herkese kasvetli soğuk gelmesine rağmen oldum olası severim ankara'yı. yalnız geldiğimden beri sinir olduğum bir özelliği var ki hiçbir ankaralı yürüyen merdivenin sol tarafını boş bırakmıyor. uyarıp da geçmek istediğinizde küfür etmişsiniz gibi bir bakışa maruz kalıyorsunuz.

ayrıca otobüste orta yaş abilerin çoğunun telefonu "ankara'nın bağları" çalıyor. bir de gençlik parkı dedikleri yerin adını "apaçi parkı" olarak değiştirseler çok daha iyi olur.

vee bazı otobüs hatlarındaki yaşlı nüfus fazlalığını görüp de nedenini sorduğumda emeklilerin otobüslere ücretsiz bindiğini öğrendim. bu teyzelerin, amcaların da işleri olmadığı halde sırf gezmek için otobüse binmeleri ayrı bir şoktu benim için. *
işte ankara benim gözümde böyle tuhaf bir yer. eğer ki ankaralılar yürüyen merdivenlerin sol tarafını boş bırakmayı öğrenirlerse bir gün, çok daha güzel bir yer olabilir.