gonca özmen

mustafa

portakalı soydum mustafa
başucuma seni koydum

bak mezar genişliğinde bir yatak
kendimi dibe öylece sunduydum

kılıç ince, kan ince, ölüm ince
bu kınanmışlığı ben uydurdum

her adamda bir kadın duma duma dum

içimde oynaşanın karaydı gözleri
biri vardı mustafa artık adımı çağırmıyor

onlar bunu da aşk şiiri sanıyor, sansınlar
onların şemsiyeleri büyük
ıslanmıyorlar

bu gökleri yıkmalı mustafa bu gökleri yıkmalı
insanın dibinde dipsizliği var

beni serin tut mustafa
serin tut beni
diriliğin içinde söz var

dönmek, uzak evlerde o çocuklar