melankolik

araya mesafelerin girdiği yazar ötesi candır, bidenemdir. nasıl olur bilmem insanlar yaşamının kaygısına düşüp en can dediklerini, en bi içten sevdiklerini bazen istemeden de olsa ihmal eder, üzerler. sonra akılları başlarına gelecek kadar durup düşündüklerinde "ne yaptım ben"le başlarlar cümlelerine. acılarını kendi kabuklarında eritip, gözden uzak yaşamak istemişlerdir, kimselere görünmemek. ama bokunu çıkarmışlardır ve uzak kalmışlardır yine o can dediklerinden. o istemeden uzak kalınanlardan birisi hatta en önemlilerinden olanı sensin bidenesi, bilmiyorum ne kadar anlamlıdır ama özürlerimi bir borç bilirim.

hele bi gel, pastalar browniler her bi şey sana kurban olsun insanı. **