pucca

yazmayacaktım ama yazıyorum; yazması yok ama okuma biliyordur diye umuyorum;

ya abi siz aptal mısınız? bu kadar konuşulacak, bu kadar abartılacak ne buluyosunuz bu kadında? bir grup gerizekalı pucca okurken hislenip ağlıyor, diğer grup kitap aşkından falan sözediyor. ama biz salağız yaa, hakketen malız biz. yoktan varetmeyi çok iyi biliriz biz. yoktan varolmuş lan kadın. oturdum iki satır yazısını okudum nedir ne değildir bu pucca diye. e nedir? en azından yazar değildir. tamam? orda bi anlaşalım?

gülmemek elde değil, kızın biri yazmış: okudukça ağlıyorum diye. ben de olsam ağlarım aslında, kızın hakkı var. pucca okuyup hislenecek kadar salak olduğum için. hissiyatımdan şüphe duyarım ben ya. belli bi yaş grubuna hitap ediyo diyelim hadi. ama kadın daha cümle kurmaktan bi haber. cinselliği, dişiliği bu kadar ucuz kullanmak ne zamandan beri edebiyat oldu canım? hislenmek mi istiyosun? edebi bi şeyler mi okumak istiyo canın? afedersin ama yarrak istiyo senin canın. tamam? yok efendim kompleksi yokmuş bilmem neymiş. ulan bu karı kompleksten geberiyo. farkında olanınız var mı? he? yok. kendini o kadar sevmiyor ki, o kadar kabullenememiş ki öncesi ve sonrası diye iki sezon sürecek pembe dizi çıkar şahsından. meyve veren ağaç taşlanır cinsinden bi iki şey yazmış bi kaçınız. güldüm. ne verdi pardon? ne mevyesi tam olarak? ulan cacığa hıyar olmaz yazdıklarından.

pucca okuyup hislenen kız, feriha'nın finalinde de yas tutup ağlamıştır. tartışmasız. bi git ya gözüm görmesin seni. edebi eser he? kitap aşkı? başucu şeyi? ( kitabı demek istemiyorum daha fazla ) okuyacağı kitabı kapağına bakarak seçen kızlar... kızlarımız. allah'ın belaları.