kar sessizliği

--spoiler--
"kötüydü aramız bir süredir, benle görüşmeyi kesmişti, hep bir bahanesi vardı, ayrılmak istediğini biliyordum, ama bunu söylemiyordu yüzüme, belki cesareti yoktu, ama bitirmişti, biliyordum, ve şimdi daha da emindim, beni halen seviyor olsaydı, mutlaka engel olurdu, sarhoş bir vaziyette bu havada dışarı çıkmama, umurunda değildim, "ne olursa olsun noktası"'na gelmişti, artık ona sığınamazdım, zaten sığınma içgüdüm de kaybolmuştu, yaklaşık bir aydır görüşmüyorduk, telefonlarımı zoraki açıyor, anlattığım şeylere sadece "hı hı" tepkileri veriyor, paylaşmıyordu, gayri resmi olarak bitmiş bir ilişkiye resmi kapanışı yapmamıza az kalmıştı, "ankara büyükşehir belediyesinin bana verdiği yetkiye dayanarak sizi ayırıyorum, 1 hafta içinde eşyalarınızı değiş tokuş edecek, bu esnada son kez sevişecek, sonra pişman olup, kendine iyi bak diyeceksiniz", resmi bitişler zordu..."

kar yeniden başladı, arabanın ön camına konan yalnız kar taneleri sonrasında el ele tutuşup, tüm camı kapladı, buğunun üzerini kaplayan kar nedeniyle, dışarısı gözükmüyordu, sadece sokak lambası tüm o beyazlığın ortasında sapsarı bir bulanıklık yaratıyordu.

araba sessizdi, sokak sessizdi, evren sessizdi, kulaklarınıza yalnızlığınızı haykıran kar sessizliği vardı, cama iki kere vuruldu.

tık tık...
--spoiler--

[öykü basılı olarak yayınlanacağı için internet üzerinden kaldırılmıştır.]

devamı için; (bkz: hayata girenler tarafından kardan adama çevrilmek)