veda sahneleri

ömer lütfi mete şiiri;

Veda sahneleri



Anam tatlı açmıyor artık

işi yok

Aşı yok

Ne su taşır

Ne çamaşır

Ne bulaşık, ne sökük, ne yırtık

Gece gün

Büsbütün

Susması tunç

Sözü korkunç

Anamın secdesi gözle şimdi

Namazı

Niyazı

Yüreğinde

Yürek zinde

Anamın teninde sır belirdi

Ocakta Bucakta

Casus gezer

Anam kanser





Anamın alnında akşam ter ter feyizden

Anam bir gaybın sırdaşı

Anamın dilcağızı da sessiz sessizden

Benim anam sabır taşı

Bir soğuk güneş renk alır uçuk benizden

Sualdir anamın kaşı

Sorar hala mutfaktan

Hala evlat telaşı

Alır karanlığı gökler hanemizden

Hanemiz deryaya karş

ıKöpük köpük saflar yürür Karadenizden

Bu bir tevekkül savaşı





Bir gam eser şimdi yamaçlardan aşağı

Yola düşer lambalar

Yolların zar zar ağlayışı bu kırağı

iz bırakır arabalar

Çözülüp savrulur bacaların sac bağı

Daha gür yanar sobalar

Taşıyor her biri bir değişik merağı

Efkar yüklenmiş babalar

Çekerler haneden artık eli ayağı

Uzak yakın akrabalar

Anam pişirmemiş buzdur bu aşın yağı

Kaşıkta donar çorbalar





Göz bebeklerim genişler

Durup durup

Toz altında menevişler

Vurup vurup

Pencerem bir kasvet işler

Sorup sorup

Adına akşam demişler

Grup grup





Anamın odasında akşam

Odası gam

Sedası gam

Edası gam

Anamın odasında akşam





En son ümide izin bitti

Gözler karabiber

Akşam kılındı, yasin bitti

Anamla beraber





Selaya tırmanır bu ezan

Ölüm kaç basamak

Görünür alnımıza yazan

Bir görünmez parmak

Yok yok böyle konuşmaz insan

Nedir bu yüz asmak

Hele baba bu nasıl lisan

Ne söyler bu susmak





Anamın benzi mehtap mehtap

Şekli var hazzı yok

Anamın gözü kitap kitap

Zeyli var yazı yok

Anamın gözü hitap hitap

Dili var ağzı yok

Anamın özü bitap bitap

Eli var nabzı yok .