tokyo boshoku

yasujiro ozu'nun 1957 yapımı filmi. annesiz büyüyen iki kızkardeşin hikayesi. ama daha çok, annesini hiç hatırlamayan, küçük kızkardeşin, akiko'nun temelinde; genç bir kadının toplumsal hayatta, romantik ikili ilişkilerde düştüğü çıkmazları, naif ama etkili bir şekilde anlatan psikolojik yoğunluklu, vicdan azabı soslu; duygulandırırken düşündüren ozu filmi.

ah akiko, ah güzel yavrucuk; anna karenina'dan öğrenemedin mi; vronski'ler için dökülen her gözyaşı kendi ölüm fermanındır.

keşke emma goldman'a kulak verseydin; bir kişilik olarak kendini ortaya koyup; hayatını basit, fakat zengin ve derin kılsaydın. hayatın tüm karmaşıklığını ve özünü anlamaya çalışsaydın yani kendini toplumun fikirlerinden ve yargılarından özgürleştirerek; kendi gelişimini bağımsız ve özgür bir şekilde gerçekleştirseydin. böylelikle vronsiki gibilerin neden olduğu büyük bir hayalkırıklığı sonunu yazmazdı.

aslında ozu da akiko'nun aydınlanmasını, gerçekten yaşamasını istemiş ki; akiko'nun ağzından bize şu cümleleri aktarmış:

''Ölmek istemiyorum. Ölmek istemiyorum. Her şeye yeniden başlamak istiyorum. Yeni ve daha güzel bir hayat sürmek istiyorum.''

evet bu içten yaşama çağrısına kayıtsız kalmak imkansız.

bu da sanatın gücü olsa gerek.

ve ozu'nun siyah beyaz dönemi, tokya alacakaranlığı ile kapanır; renkli bir dünya'nın perdeleri açılır...

https://www.youtube.com/watch?v=x63seGmJsy4