halil inalcık

nasıl ki fernand braudel ismi akdeniz ile marc bloch ismi feodalizmle özdeşleşmişse benzer bir özellik aynı ritimde halil inalcık için geçerlidir. bugün inalcık ekolünü hesaba katmaksızın klasik osmanlı dönemine ilişkin bir araştırma yapmak neredeyse imkânsızdır. köprülü ile başlayan, barkan’da belirli bir yönteme kavuşan modern tarihçilik anlayışı inalcık’ta zirvesine ulaşır. türkiye’de genelgeçer “tarih” algısı düşünüldüğünde bu ekolün en kayda değer başarısı, geçmişi romantik ve ideolojik fantezilerden arındırmış olmasıdır. bu sayede tarihçilik yön değiştirmiş, kişileri tarihe yaklaştırmaktan ziyade tarihten uzaklaştıran ve bize göre zamanın gevezeliğini yapmaktan öteye geçemeyen popüler tarihçilik söylemleri ciddi bir kırılmaya uğramıştır.
inalcık, osmanlı sosyal-ekonomik yapısını, onu belirleyen belli başlı kurum ve kanunları, tahrir sistemini, mirî arazi rejimini köylü ekonomisi vb sosyal ekonomik sorunları açıklayan çift-hâne teorisiyle kendi alanında bir çığır açmıştır. tarih çalışmalarının geleceği düşünüldüğünde bu ekolün daha şimdiden kalıcı izlere dönüştüğü söylenebilir. balkan tarihçilerinin, osmanlı'nın rumeli ve balkanlarda aşama aşama nasıl bir yerleşim politikası güttüğünü inalcık kaynaklarından öğrenmesi bu coğrafyadaki zamanın gün ışığına çıkarılması açısından büyük öneme sahiptir.inalcık, toplumların ekonomik ve sosyal tarihlerinin 'uzun süre' içerisinde bir arada değerlendirilmesi gerektiği konusunda annales okulu'nun güçlü bir temsilcisidir. o, orijinal kaynakları incelemeden, gerekli araç ve bilgilere sahip olmaksızın osmanlı tarihinin büyük problemlerini bir takım sosyolojik genellemelerle çözümlenemeyeceğini belirtir. ona göre bu disiplin, zamansız ve mekânsız genellemeler yapmak değil, zaman ve mekân içinde olayları ve gelişmeleri incelemektir. tarihçinin ödevi, bir değer hükmü vermeden, belli bir toplumda ve dö­nemde davranışların ve kurumların neden o biçimde olduğunu anlamak ve açıklamaktır. (doğu batı dergisi makaleler ll' den iktibas edilmiştir)