zargana

"sol elimin altındaki şarap şişesinin kendisine doğru çektiğinde korkmuyordum ondan. alt tarafı sağ şakağıma indirirdi şişeyi. alt tarafı ölürdüm. beklediğimi yapmadı. neyi beklediğimi dahi bilmiyordum. bir sandalye çekip masanın altından karşıma geçti. eskiden yaptığımız gibi yapmayacaktık artık. biliyordum. ne o ne de ben sorgulamıyorduk artık hayatı. elini kolunu çözip serbest bırakmıştık hayatı. oysa ki ne çok hırpalamıştık kendisini. elektrikli işkenceden tut da kafasına damla damla su dahi damlatmıştık. yine de vermemişti sırrını bize. işte o gecelerden birinde salmıştık hayatı sokaklara.

ben, tüm bu düşünceleri yaşarken bir anda 7, 65 i çıkarıp masanın üzerine koydu. cifr in içeriden gelen sesleri bölemiyordu umutsuzluğumuzu. "yazma" diye bağırdı ilk önce. hiç tepki vermedim. sol eline yakın yerlerde duran şarap şişesini alıp öpüşmeye başlarken o hareketlerimi izliyordu.

"ölümü yaz" oldu ikinci cümlesi. her hangi bir morgdaki her hangi bir cesed kadar soğumuştu aramızdaki diyaloglar. "zero" dedim. göz göze geldik o anda.

"artik hicbir sey yazamiyorum."

ben, tokat atmasını beklerken. ağzımı burnumu kanla bulamasını beklerken kalkıp gitti. giderken 7, 65 i masada bıraktı. çenemin altından kavrayıp yüzümü güldü:

"bir gun her seyden pisman olacaksin."

bana biçtiğiniz hayatı yaşamayacağım sevgili dostlar.. yalnızlığımı da acımı da aşkla kavgamı da tek başıma verdim.. şimdi o çukurları benim kazdığımı söylüyorsanız soruyorum, o çukurlardan çıkan toprakları hangimiz yuttu..