baba

her zaman yüzümü güldüren, şakalarıma katlanan hayatımdaki en değerli adam.

bugün çok üzdü beni, çok sarstı. çok hasta ve ciddi bir ameliyata girecekmiş sabah haberini aldım. kahroldum ailede hep güçlü duygusuz olarak bilinen ben yine metanetimi korur gibi yapıp alelacele kapadım telefonu. işe geldim sonra 8 saat toplantı nasıl geçti ne konuşuldu hiç birşey duymak ve görmek istemiyordum bugün sadece biran önce çıkıp hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyordum şuan olduğu gibi. uzaklık çok kötü. neden burdayım niçin çalışıyorum kimin için, ne kadar bencilim, neden orada onun yanında değilim diye düşündüm tam 8 saat. her şey çok anlamsız derler ya bugün anladım. gerçekten şuana kadar beni sarsan uzun etkiler yaratan bir durum olmamıştı hayatımda. belki de biranda yıkılmamın nedeni bu. yaşanmamışlık.. bana her zaman; sen beni hiç yormadın hep güldürdün yüzümü der.. ama sen beni bugün okadar üzdün ki baba o kadar yordun ki şuan dünya üstüme yıkılsa yerimden kalkacak gücüm yok. umarım atlatırsın bunu Allah seni bize bağışlar benim ömrümden sana versin, çünkü daha kötüsüne şuan dayanacak gücüm olmadığını anladım. yapmazsın bana bu kötülüğü biliyorum, inanmak istiyorum..