sessizce

hala saklı bir yerde o görmediklerim
hiç bilmediklerin
içindeki özlem..
hala kaldı bir yerde,
hissetmediklerim, hiç sezmediklerim
içimdeki aşk..
geçmişi iyi hatırlatır, hatırlatır bu yağmurlar
bu yagmurlarda kaybetimiştim seni
ve karanlığı hatırlatır, hatırlatır bu rüzgarlar
rüzgarlar alıp gitmişti seni
ve şimdi sokaklar, sokaklar yalnızlığa çıkar
yıldızlar gökyüzüne
gece olunca birşeyler çık gel yeryüzüne
soğuk ıssız sessizce
neden hep pencerede bekleyince daha çabuk gelir sanır o bekleyenler,
neden o kaldırımlarda yüzlerini göremediğim insanlardan biri sanırım seni
sen bilmezsin bilmezsin nasıl olur insan, nasıl olur aysız gece yalnızken
üşüdüm sanırsın aniden ağladığını duyarsın birinin içinde hıçkırarak sesizce..

ellerin, ellerin, ellerin cennetimdi benim
gözbebeklerinde kendimi görmek isterdim
bir sabah güneş doğarken güneşe gülümsemek
güneş batarken başımı omzuna dayayıp kapamak gözlerimi dünyaya

kapkaranlık bir gecede saçların ellerimde
ayşığının ışığı yansırken kipriklerinden yüzüme
sabaha kadar yanında uyumak isterdim bir gece, bir gece, bir gece...
sessizce, sessizce..

saklı bir yerde o
o hiç görmediklerim,
hiç bilmediklerim,
içimdeki acılar,
yine kaldı bir yerde o
o hissetmediklerim,
hiç hiç sezmediklerim
içimdeki aşk..

cem adrian.