esmer cocuklarin yangini

Esmer çocuklar oynuyor gündüzlerimde
Dil yarasini sarip üsümeleriyle
Iniyorlar kiyilardan.
Kuru otlar besliyor gecelerini
O yorgun bulutlar dinleniyor
Çam
Ardiç kokusunu tepelerde.
Sen gecelerden korkmazdin
Gecelerden hiç
Geçer giderdin;
El, ayak
Kirik dökük kül rengi sesinle
Yoklayarak.
Gelip otururdun
Esmer çocuklarin gecelerine.

Öylece kalirdi sesin
Sonyaz yapraklarinin yaninda
Esmer üsümeler içinde;
Kirilmis gibi kirpiklerini egerek
Örtünür geçerdi
Saatler miydi ardindan
Günboyu.
Gün yakin bir tarih
Esrik bakislar örseliyor bedenini,
Seslenirdin;
Uzun
sari bir yaprak kirilirdi
Gün aynasinda elin
Dokunur geçerdin
Dokunurdun.
Tenin bir orman yeri gibi ürkek
Yanginimin kivilcimi,
Esmer çocuklarin gözlerinde dururdu. *

(bkz: Asim Öztürk)