monolog

monolog:

dikemeyeceğim söküklerim var. ellerimi, kollarımı ve hatta ayaklarımı nereye saklayacağımı bilemediğim şu aynayı kırıp attığımda, yüzüm üzülür mü? şimdi bilemedim. belki balkona çıkıp bir hava almalıyım ve intihar üstüne, yeniden tükürmeliyim komşulardan korkmadan. aslında yok olmuş gibiler, aslında sessizlikle beni baş başa bırakmak için, her geldiklerinde kahve içirerek uykumu çalmış gibiler. kimin düşman olduğuna artık karar veremiyorum. gitmiş gibi yapacağım, evimin kapısına "evde yok" notunu yazdığım günlere geri döneceğim. neler değiştirmiştir? kimler gelip geçmiştir? neden ben farkında olmadan, her şeyi yaşayabiliyorum ve farkında olduklarım nefes almamı zorlaştırıyor?
balkona çıkmalıyım.

gibi. gibi.