evcimen erkek

allahını seven serbest çağrışım ibneliğine vurup yonca evcimik bkz'ı vermesin. ben vericem amk: (bkz: yonca evcimik)

evcimen olanlar kendi aralarında ikiye ayrılır, evcimen erkekler ve evcimen kadınlar.

evcimen erkekler de kendi aralarında üçe ayrılır; tatağını kanepenin altına yapıştıranlar, yapıştırmayanlar ve güzel götü seven evcimen erkekler.

bizim konumuz bütünüyle evcimen erkekler.

zordur hafız evcimen olmak. erkekler için mesele güzel kadınlardır. bu hep böyle oldu. ilkel olanlarda, bu mevzu doğurganlıkla açıklanmaya çalışılsa da mesele hep büyük yuvarlak kalçalar, göğüsler falandı.

mesele hatun olunca, özellikle bizim ülkemizde, kıyasıya bi yarış da zaruri oluyor.

erkekler bi şekilde kendilerini kanıtlamak zorunda. bazı ibneler, götoğlanları, tiyniyetini siktiğim bebeleri doğuştan yakışıklı olduklarından bu rekabeti hissetmiyorlar. (yakışıklı arkadaşlardan özür diliyorum kinimi mazur görün) (yine de amınıza koyim sizin)

yine atadan dededen para içinde yüzen arkadaşlar da bu rekabette yer almıyor.

ulan şöyle bakıyorum da bu rekabetin içinde olan bi ben varım herhalde. (yakışıklı arkadaşların götüne koyim demiş miydim?)

diğerleri de ya karakterleriyle (evlenilecek adam) ya da zekalarıyla yarışmaya çalışıyor. bunların üzerine bi de evde takılmayı seven, koserden konsere koşmayan, avmlerde elektrikle yüklenmek istemeyen, gürültülü cafelerin yapmacık gülüşleri arasında nefes tüketmek istemeyen tiplerse, işleri gerçekten zor.

rekabet, devamlılığı gerektirir. en azından evlenene kadar. erkek dediğimiz varlık, mütemadiyen kendini kanıtlamak zorundadır. ancak, sıradan -şöminesiz, havuzsuz, içki stoksuz, deniz manzarasız- bi evde, üstelik de sıradan -yarı çıplak banyoya süzülürken arkadan bakan hatunun "banyodan çıksın da temizinden bi vereyim oyyhhşş" diyemeyeceği- bi tiple rekabeti sürdürebilmek gerçekten zor.

çok uzun oldu, hemen özetliyorum, yazının ana fikri:

yakışıklı adamların toynağını sikeyim!