babama

senin hiç bilmediğin nedenlerden sen benim hep tek kahramanım oldun.
hani benim hastalığım vardı. beynimde kistler vardı, kısım kısım ölüyordum. sağ kolum tutmuyordu. bana çorbamı içirirken o gün hastahanede demiştin ki düzelmez deseler de benim kızım güçlüdür. Düzeldim de baba. Şimdi turp gibiyim de. Ama ben o hastahanede yatarken senin bir kadınla tanıştığını bir buçuk ay sonra öğrendim.
Hiç düşünmedim bizi aldatmanı affettim mi diye. Korktum.
tek bir şey var çok düşündüğüm ve hiç soramadığım. Hastaneden çıkarken fazla ayakta kalmamam gerekiyordu ya hani. sen de arabayı uzağa parkettiğini kapının önüne getireceğini söyleyip gitmiştin. ben de uzun uzun beklemekten bayılmıştım. ayakta kalmamalıydım.
o günlerde her fırsatta onu aramışsın elimdeydi o kayıtların dökümleri, attım.
merak ediyorum baba, o gün ben seni beklerken onunla mı konuşuyordun? Çok bekledim çünkü, düşeceğimi anladığımda beni tutarsın diye bir yere oturmadan bekledim. cevap verme baba. korkuyorum, soramıyorum. ne olur sen de söyleme.
not: seni seviyorum, her zaman seveceğim.