bugün
- iranda nükleer savaş olurmu8
- nervio'ya yapılabilecek yemekler16
- sözlükten hatun düşürmek3
- tam öpüşmek üzereyken kendini geri çeken kız3
- gta 637
- mervelere giden kızla ciddi düşünmek4
- sabah ile yeni şafak arasındaki fon kavgası3
- sude sendromu9
- ne kadar yaşlısın8
- ismet sözlüğe meme atsın kampanyası10
- mehmet faraç'ın özgür özel'i tehdit etmesi2
- mıknatıs tipi kız3
- işten çıkarken adama ingilizce am günü yağ6
- simyacılık2
- galatasaray mct technic'in petkim galibiyeti3
- uludağ şikayet10
- true nickli yazar9
- yemek yemek ile ilişkiniz nasıl9
- zehirli mantarlar6
- ekrem imamoğlu serbest kalsa cb olur7
- ismet gurbuz 202410
- ismet gurbuz 2024'ün ne yapsa ceza almaması9
- ben ibneyim diyen erkek4
- ismet birader bir kardeştir4
- true nikli sapık2
- ben kaşarım diyen kız3
- ismet silinesiye yazmıyoruz kampanyası6
- 21 kasım 2026 kocaelispor fenerbahçe maçı28
- çıkma teklifi yaparken yapılan 5 hata2
- bir pazar günü3
- genital bölge temizliği6
- hangi yazar hangi yemeği seviyor3
- bir kadına yemek yapmak5
- ismet gürbüz'e yazarlardan sorular5
- göksel arsoy3
- ismet gürbüzün rahatsızlığı3
- çürük çorbası3
- 2 ocak 20273
- anın görüntüsü22
- yemek yapmayı bilmeyen kadın5
- en son ne aldınız7
- başlık engelleme özelliğinin gelmesi7
- sen yetkili bi abiye benziyorsun4
- kardinal pietro parolin ankarada2
- uludağ sözlüğe getirilmesi gereken kurallar5
- flört uygulamalarında eşleşme algoritması11
- aşk5
- richard mann2
- güzel bir kadın için yemek yapmak3
- uludağ sözlük efsane nesil toplanıyor zirvesi 202685
18 yaşımdaydım bir kardeşim olduğunda. babamın yeni eşinden. gerçi diğer üvey kardeşimle aramda üç yaş var yalnızca. bu minikle 18 sene aramız oluverdi bir anda. ilk duyduğumda başımdan aşağı kaynar sular döküldü. doğdu, görmeye bile gitmedim. sonra birkaç aylıkken ilk defa onlar geldi. öss den çıkmıştım. orduevindelermiş. kardeşimi ilk kez orada gördüm. pusetinde oturuyordu. kanım ısındı hemen. kucağıma aldım, kokladım. kardeş kokuyordu mis gibi. o kadar güzeldi ki. benim olsun dedim. hiç gitmesin, hiç ayrılmayım. o gün ilk defa anne olmak istedim. kadınların içinde var bu duygu derler hep, inanmazdım. küçük çocuklarla pek anlaşamazdım çünkü. ama o an içimde bir şeyler uyandı sanki.
sonraki senelerde annesi gibiydim onun. uzaktık evet ama o kadar çok gidiyordum ki. ilk adımını kaçırmamak, ilk kelimesini duymak, ilk cümlesinde yer almak için hep gittim. çok özlüyordum. deli gibi hem de. dışarıda gezerken benim sanıyorlardı. bozuntuya vermiyordum ben de. dünyadaki en güzel şey oymuş gibi geliyordu. kucağıma aldığımda bana ne yaparsa yapsın, ne kadar huysuzluk ederse etsin unutuyordum işte. gece olup koynunuza alıp uyutmanız hele tarifsiz. yüzünü sevmek, öpmek, koklamak uyuturken. sonra minicik elleriyle size tutunarak uyuması. dünyada bu kadar büyük huzur var mıdır? yürümeye başladığında düşecek diye ödüm kopuyordu. annemi anladım o zaman. hatta mucizevi geldi her şey. insan çocuğunu nasıl yalnız bırakır, elini bırakıp yürümesini izlemek bile zor. düşecek diye ödün kopuyor. tökezliyor, sanki dünya duracak gibi oluyor. hiç bilmediği bir dünyaya salıveriyorlar ama anneler çocuklarını. ne büyük fedakarlıkmış dedim. dışarda yürürken insanlar sevmek isterdi onu. çok güzeldi çünkü. niyetleri iyi olduğu halde acaba bir şey mi yapacak diye korktum her defasında. elleri temiz miydi dedim, ya da kıskandım. başkası dokunmasın istedim. bir insan küçük kardeşine bunları hissediyorsa anneler nasıldır kimbilir. ne kadar yüce bir duygu olmalı. nasıl da güzeldir yaşaması. o minik bebeği kucağına almak. kendi bebeğin, sen taşımışsın, beslemişsin, senin etin, tırnağın, kanın, canın. ne kadar büyük bir mucize. ne kadar büyük bir mutluluk. anne olmadan şu dünyadan gitmek istemiyorum. tek büyük hayalim de bu belki.
sonraki senelerde annesi gibiydim onun. uzaktık evet ama o kadar çok gidiyordum ki. ilk adımını kaçırmamak, ilk kelimesini duymak, ilk cümlesinde yer almak için hep gittim. çok özlüyordum. deli gibi hem de. dışarıda gezerken benim sanıyorlardı. bozuntuya vermiyordum ben de. dünyadaki en güzel şey oymuş gibi geliyordu. kucağıma aldığımda bana ne yaparsa yapsın, ne kadar huysuzluk ederse etsin unutuyordum işte. gece olup koynunuza alıp uyutmanız hele tarifsiz. yüzünü sevmek, öpmek, koklamak uyuturken. sonra minicik elleriyle size tutunarak uyuması. dünyada bu kadar büyük huzur var mıdır? yürümeye başladığında düşecek diye ödüm kopuyordu. annemi anladım o zaman. hatta mucizevi geldi her şey. insan çocuğunu nasıl yalnız bırakır, elini bırakıp yürümesini izlemek bile zor. düşecek diye ödün kopuyor. tökezliyor, sanki dünya duracak gibi oluyor. hiç bilmediği bir dünyaya salıveriyorlar ama anneler çocuklarını. ne büyük fedakarlıkmış dedim. dışarda yürürken insanlar sevmek isterdi onu. çok güzeldi çünkü. niyetleri iyi olduğu halde acaba bir şey mi yapacak diye korktum her defasında. elleri temiz miydi dedim, ya da kıskandım. başkası dokunmasın istedim. bir insan küçük kardeşine bunları hissediyorsa anneler nasıldır kimbilir. ne kadar yüce bir duygu olmalı. nasıl da güzeldir yaşaması. o minik bebeği kucağına almak. kendi bebeğin, sen taşımışsın, beslemişsin, senin etin, tırnağın, kanın, canın. ne kadar büyük bir mucize. ne kadar büyük bir mutluluk. anne olmadan şu dünyadan gitmek istemiyorum. tek büyük hayalim de bu belki.
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com