ey ankara

geçenlerde kızılayda güvenpakta oturmuş boğazımın kocası olan uzun viceroyumu içiyorum. gelen geçen insanları izlemeye başladım nasılsa işsizim. herkesin suratında ereksiyon sonrası isteksizlik tarzı bir ifade bi telaş bi hüzün. herkesin gittiği ya da yetişmesi gereken bi yer var muhakkak. biraz da ankaranın genel yapısı insanı sokuyo kasvete diye düşünürken yanıma bi adam oturdu yaşı 60-65 tipten belli cins bi herif.. bana baktı ve dedi ki..

şu an eminim ki yaşlı amcanın bana nasihatlarda buluncağını ya da özlü bi söz söyleyeceğini düşündünüz değil mi ?

devam ediyorum..

bana baktı ve dedi ki

+hayat hep birilerini beklemekle geçiyo

-evet öyle (içimden aha iflah s. ken yaşlı nasihatları bir bir yağacak diye düşünüyorum yüzümede s. kko bi sırıtma kondurdum)

+ben hayatımı çok güzel geçirdim çok şükür

-ne iyi yapmışsın abi (dedim bi yandan da saatime bakıp birilerini bekliyo imajı yaratmaya çalışırken)

+burdan geçen her insan var ya

-evet abi (dedim aha yaşlılık anılarına o zaman şurdan arsa alsaydım şimdi zengin olurdum konularına girecek mevzu diye korkarken)

+anasını bana s. ktirdi

-ne diyon abi sen ? (dedim kanım dondu)

+(bi afalladı) merak etme sadece ismi hasan olanların

hasanların ne günahı vardı derken konu benim göte gelmeden kalktım. lan dedim ankara bi delin s. kmemişti halkın anasını.