sadece gitmek istemek

söylemesi çok kolaydır, "evet, ben sadece gitmek istiyorum", ama yapması neredeyse işkence gibi gelen bir eylemdir; hele de seviyorsak onu, o tapılası varlığı bir daha hiç görmemecesine orada öylece bırakmak, bırakmak zorunda kalmak, çünkü öyle gerektiği için yapmak, kahretsin işte, öyle olmak zorundadır, işte o hayatımınız bir bölümünü, belki büyük, belki de tamamını karartır. bu işkenceyi şu şiire bağlayarak anlatmak daha açıklayıcı olacaktır:

artık gidiyorum...

bütün umutlarımı ve umutsuzluklarımı yükledim sırtıma

sadece gidiyorum.!

yokluklarımı yüklendim, yüklendim kusurlarımı, susadığım anları

sana susadığım anları da yüklendim, gidiyorum..!

her şeyim sendin ben sadece yanımda seni götürüyorum

seni öptüğüm saniyeleri, seninle güldüğüm dakikaları ve konuştuğum saatleri

hepsini bir bohçanın içine attım, düğümleyip ortasına da bir değnek taktım

ve gidiyorum.!

beni özlemeyeceğini sanıyorsan yanılman için yapacağım şeyleri de alıyorum

beni bulmak istediğinde ulaşabileceğin bütün ipuçları da yanımda

her şeyi ama her şeyi seninle, benimle, bizimle ilgili,

buruşturup attım cebime, gideceğim bilinmezliğe götürüyorum;

ve maalesef seni hala seviyorum,

ve ne yazık çok geç artık, ben, sadece gidiyorum...
* *