bugün

babaannenin ölmesi

on yaşındaydım. babaannemin ölüm haberini aldığımda ağzımdan çıkan ilk söz "ne yapalım ölenle ölünmez" olmuştu. babaannemi sevmediğimden değil, severdim.
dünyanın anlamını çözmüş bir bilge edasıyla söylediğim bu cümleyi; gösteriş budalası, desinlerci, gerizekalı bir çocuk oluşumla ilişkilendirebiliyorum şimdiki aklımla. muhtemelen bundandı. aklıma geldikçe kendimden tiksinirim. babaannemden özür diliyorum.
© copyright 2005 - 2026