gururlu öğrenci ve utandırılmış öğretmen

Benim utanmama sebep olan öğrencidir.
6. Sınıfların ingilizce dersine giriyorum. Öğretiyorum, eğleniyorum, kim ne ayaktır, her hallerini de biliyorum. Biliyorum ama bazen unutuyorum be sözlük...
Resmen vicdanım sızladı, böyle bir ayrıntıyı nasıl unuttum ben diye!

Öğrencilerim ingilizce test çözmede zorluk yaşıyorlar diye, araştırdım iki tane yayınevinin yaprak testlerini beğendim. Çocuklar için de fiyatını öğrendim, uygun olsun diye de toplu alalım hesabı, paraları ben topladım.

Bir tane kız öğrencim var, davranış, konuşma, tavır, notlar 10 numara bir çocuk. Tam bir hanımefendi. Herkes test parasını getirdi, bir tek o kaldı, kalmış olmasına rağmen ben testi ona verdim. Bir ara derste yanıma geldi;

-Öğretmenim, ben testleri parasını verdikten sonra çözsem?
-Saçmalama kızım, getirirsin bir ara.
Bu arada gözleri doldu, sorulmayacak anda da en güzel soruyu sordum;
-Baban 15' inde alıyorsa ücretini, sorun değil.
-Babam öldü.
O an sınıfın tabanını kazıp, yerin dibine girmek istedim. Kalakaldık, ben şaşkın bakışlarla, o gözleri dolu dolu...

Nasıl toplayacağımı bilemedim;
-Tamam olsun, o testler senin, aslında benimdi ama biliyorsun ki ben ingilizceyi çok iyi biliyorum, sen öğren, sana lazım.
diye saçmaladım.
-Yok öğretmenim.

dedi, gitti.

Hayatımda ilk defa kendimi bu kadar acemi hissettim. Dayanamadım, sınıfın dışına çağırdım. Başladım konuşmaya;
-Canım benim, ben dikkatsiz davrandım özür dilerim. Birbirimizi seven insanlarız biz, öğretmenin olarak değil, ablan olarak düşün. Ve de ağlamayı kes, sen ağlayınca daha da üzüyorsun beni.
Dedim.
Yavrum benim, kıyamam... Bir anda boynuma sarıldı, yüzünde kocaman gülümseme, gözyaşları arasında teşekkür etti.

Öğretmenliğin parası az falan diyoruz ya bazen... O güzel gülüşü hiç bir şeye değişmem ben!
Değişene de insan demem!

Ne kadar çalışırsan çalış, öğretmen isen hep acemisin...