galatasaray

yıllar önce, öyle ya da böyle * kazandığı uefa kupasıyla övünmekten başka, bir arpa boyu yol katedemeyen, bu sebepledir ki, taraftarının dilinden "ama bizim uefa kupamız var" hedesi düşmeyen, ama ne yaman çelişkidir ki, maçlarını uefa'nın maç oynanmasına bile izin vermediği 20.000 kişilik, fi tarihinden kalma ali samiyen stadyumunda oynamak zorunda olan kulüp...

son 10 yıldır yaratıcılıkta sınır tanımayacak şekilde "çok amaçlı" stat maketleri yapan, en nihayetinde devlet babanın yardım elini uzatmasıyla modern bir stada kavuşacak olan, kendimi bildim maddi problemlerle uğraşan ve hiçbir dönemde iki yakası bir araya gelmeyen takımımız...

şimdilerde provakatörlük yapıp, ortalığı karıştırmaya uğraşan, mevcut 2. başkanlarının aksine, vakt-i zamanında "fenerbahçe bizi her alanda geçti" diyen dürüst bir 2. başkana da sahip olan, en iyi döneminde bile fenerbahçe'ye mağlup olmaktan kurtulamayan, bu sene içinde tüm branşlarda fenerbahçeyle oynadığı hiç bir karşılaşmadan galip ayrılamayan ezeli rakibimiz...

1.dünya savaşı sırasında, fransız işgal orduları komutanı jean pierre dumouli tarafından, fransız bayrağının türk topraklarında gururla dalganlanmasını sağladığı gerekçesiyle "little france" yani nam-ı değer "küçük fransa" olarak nitelendirilen, hakan şükür gibi bir yükselip vuran, top indiren, bir pivot santraforu türk futboluna armağan ederek, halkın büyük bir bölümünde kanser tehditi oluşmasına sebebiyet veren ve ayrıca renkler cezbetmiş olacak ki, bebek katili, terörsit başı aponun da taraftarı olduğu takım...

bir fenerbahçeli olarak, turkcell süper ligin olmazsa olmaz takımı olarak gördüğüm, bu nedenle küme düşmesine falan gönlümün razı olmayacağı, ezeli rakip, ebedi dost, 100 yıllık koca çınar, bir zamanların avrupa fatihi...

not: ayrıca babamın elinden tutarak gittiğim ilk fenerbahçe maçının, başrolündeki diğer takım...
(bkz: 3 mayıs 1989 galatasaray fenerbahçe maçı)