yalnızlık

annesini kaybettikten sonra ilk defa uyuyabilmeyi başarmıştı çocuk. ama uyandığı gün ne pazartesi, ne salı, ne çarşamba ne de haftanın herhangi bir günüydü. uyandığı gün yalnızlıktı hayatında ilk defa. henüz sabah olduğundan bile emin değildi ya. tavana bakan gözleriyle öylece yatıyordu yatağında, gecenin 'tek dost' olduğu saatlerde. kalktı, telefonunu aldı eline herhangi bir sesle dertleşmek için ya da yalnızca o sesle -annesiyle-. kimseden çıt çıkmadı. konuşan sadece duvarlar oldu. onlar da pek konuşkan değildiler gerçi. ne dese kabul ediyorlar, ne dese daha da derine sürüklüyorlardı onu. sıkıldı, yatağının içinde döndü, gözlerini kapadı ve derin bir 'yalnızlığa' daldı.