güce tapmak

insanların genelinin yapısında var olan gücü sevme, güçlü olanın övgüsünü beğenme ve değeri güce gösterme eğilimidir. bu anlamda duyduğum en güzel örnek minibüste çıkan yolcu ile şoför arasındaki tartışmada yolcu indikten sonra arkasından konuşan sen uyma oğlum gibi enteresan repliklerle şoförden çekinen haklı olanın yolcu olabilmesine rağmen sesini çıkarmaya çekinen insanlara has minibüsteki asıl güce tapma durumudur orada ki güç şofördür güçlünün yanında olmaksa güvende olmayı sağlar. Dersi anlatamadığı kanısıyla arkasından konuşulan öğretmenin yüzüne bu konuda başarısızsınız denemez mesela çünkü sınıftaki güç öğretmenindir not gibi hayatımızı yönlendiren o nadide amaç öğretmenin tek elindedir. örnekler çoğalabilir. düşüncelerini özgürce anlatamayan (usulünce), sürekli bir şeylerden çekinen ve kendi güveni için düşüncelerini bi kenara atan bunun sonucundada mutsuz ve lanet bi hayat geçiren tüm bireyler için durum böyledir. tabi bu anlattıklarımın içinde güce yaltaklık görevine sahip olanlardan ve bundan geçimini sğlayanlardan bahsetmiyorum zira okullarımızda bunu çok bariz görüyoruz. o partinin temsilcisi bu partinin okul başkanı derken özellikle yaptığı yaltaklıklarla göreve gelmiş bir müdür için iktidarın yanındaki bir okul temsilcisi bulunmaz hint kumaşıdır.
çok uzatmak bi yere götürmez ama düşünmemeyi görev bilmek ve düşüncelerinden çekinmek o özendiğimiz 'şu ülkenin şusu varmış'larınıda götürmez.