istanbul evleri

yılların geçmesiyle, eski biçimlerini yitirmiş beyaz sütunlar, türbeler ve mezarlar sıra sıra dizili.. çiçeklerle pespembe ağaç dalları, gümüş rengi duvarların üzerinden aşıyorlar. her tarafta taze bitkiler yeşermiş.

bu ülkeyi seviyorum ve bu ayrıntılarına yürekten bağlıyım. ben bütün bu yerleri, bu doğu yaşamını seviyorum. bunun bittiğini ve pek yakında buralardan ayrılacağımı düşünmek beni hasta ediyor.

batı ülkelerinde bir evin içinde yaşayış tarzı, daha dışarıdan bakıldığı zaman anlaşılabilir. sokaktan geçenler perde aralıklarından, genç ya da yaşlı, güzel ya da çirkin başlar görürler.

fakat yabancı bir göz, hiçbir zaman bir türk evinin içine sızamaz. eğer bir misafirin çıkması için kapı açılacaksa, tam açılmaz, sadece aralanır. hemen ardından da onu kapayacak birisi vardır. içerisi asla sergilenmez. bir türk evinin pencerelerinden, size içeriden birinin bakıp bakmadığını anlamak da imkansızdır.