şebnem ferah

turkiyede aslinda millet olarak pek de alisik olmadigi bir tarzla cikmisti bir kadin... kim bilir belki kendisi bile bilmiyordu aslinda ne kadar onemli oldugunu.
o yagmurlar dedi biz cocuk yasta acinin ne oldugunu anladik. o firtinalar dedi biz acidan sonra da firtinalarin olacagini anladik. ilk defa fırtınalara yagmurlara daha farklı bakiyorduk. buralardan gocup baska yerlere gidiyorduk onu dinledigimizde. ama cocuktuk iste. aklimiz bir yere kadar eriyordu. o kısa cümleler kurduğunu herkesin bilmesini istediğinde biz onun yeni sarkilari olmadigi zamanlarda muzik dunyasina bakan uvey evlatlar gibiydik. suskunduk, ayni sarkilar dilimizdeydi, biraz da buyumustuk hani. o bugun demisti o parcayi dinlerken album kapagina elini goturup sanki gercekten onun kalbine dokunuyormus gibi hissetmek bile baskaydi. iki sene sonrası artik sebnem ferah adi gonullerimizde cok daha farkli yerdeydi. lisedeydik ve hayata sanki yeniden perdelerimizi acmistik. kosa kosa gidip alinan albumler, arkadaslar arasinda konusulanlar . ve özgürce, kimi zaman gizli sakli gidilen konserlerimiz vardi. canli performansini izliyorduk. ilk ask kirintilarimiz o zaman bizde birikmisti gunaydin sevgilimle acmistik biz o zaman liseyi. sonra sil bastan dedik hayatimiza. korkarak yasiyorsan kaybedersin hayati o zaman korkma durma deyiverdik. liseden ayrilmaya butun dostlara, arkadaslara, sevgililere veda ederken son bir kez daha tadiverdik ask acisini, ayriligi. cocukken sahip oldugum kirmizi rugan ayakkabilar yetisti bize yarim yamalak yazabildigimiz mektuplarimiza, kurmaya calisip da her bir yerlere savrulan cumlelerimize sanki tamamlayici olmustu bu sarki. iyi kötü yasamistik biz de birseyler, belki de gercekten cesaretli olsaydik... cesaretimiz olsaydi daha iyi olmaz miydi?... bunu onunla sorduk, gorduk ki gec degil hic birsey icin. hersey insanlar icinmis... hatirladik onunla. gidilen konserler, bir bostanci konserinde bile cektigim fotograflari kimseyle paylasmamak icin simdi hatirliyorum da ne gelen teklifleri gozum gormustu ne de arkadaslarimla paylasmayi. paylasamazdim ilk kez sebnemin fotograflarini bu kadar yakin cekmistim, ilk kez ona sarilmistim, birlikte fotograf cektirip, sol yanagina bir öpücük kondurmustum. melegimizdi o bizim, bazen uzsede melegimizdi... ve buyumenin en buyuk merdivenleri cikip resit oldugumuz donemde... artik daha mantikli kararlar vermeye basladigimiz donemde hayatimiza girip bizi delgec gibi delen hosca kal diyip giden ya da bizim gittigimiz anlarimiz oldu. oyle zamanlar oldu ki bir anda gecmise yolculuk yaptik kulagimizda essiz bir tini muhtesem bir sesle. ask bir multeciymis, ve biz de askmisiz ogrendik. biliyorduk belki, ama ondan duymasi bir baska oluyordu iste. ve can kiriklarimiz. yere teker teker dusen can kiriklarimiz asla toplayamadigimiz.