hayata dair

birileri ruhuna tecavüz etmek isteyebilir (bunu genelde yaparlar). birileri, birileri olduklarını bildikleri halde, birileri gibi davranmayıp, vücuduna sana en yakın olan insandan dahi daha yakın olabilirler! Ve sen bunu "o zamanda" normal karşılarsın!

bir şeyleri saklamışsındır...
yıllarca, seninle dokunulmaz ve önemli halde yürümüştür onlar. temsili bir huzurdur o şeyler! çünkü onlara baktığında temizliği, mutluluğu hissetmişsindir. yastığa başını bıraktığında "ben hâlâ iyiyim, onlara benzemedim" diyebilmene sebeptir o şeyler.

peki birden bire değişebilir mi hayatlar? aniden ve beklenmedik bir anda, bütün dengenin aksi yöne dönmesi normal midir? her hayatın bir dönüm noktası var, tıpkı her hayatın bir ölüm noktası olması gibi ve bazen dönümde misin, yoksa ölüyor musun anlamazsın. bilinçli bir cahilliktir yaşamak! her şeyi bildiğini sanarak, bir kör-sağır gibi geçip gittiğini kabul etmeden, coşkuyla ve bağıra bağıra nefes alıyor olmanın başka bir tanımlaması olamaz! işte o cahillik sakladığın mutluluğu, içindekini sana göstermeden, uzunca süre yanında durarak ve yavaş yavaş seni işgal ederek teslim almaya çalışır. ağır ağır ve uzun süre süren eylem zaferle sonuçlandığında anlarsın elinde yalnızca yıkayarak çıkaramayacağın süresiz acıların, ağrıların ve uykusuzlukların kaldığını.

işgalci çoktan gitmiştir! aynadaki sen, sen olmadığını iddia eder. sen aynadaki sen olmadığını bağırırsın sana. kim kimin içinde ve neden çoğul yaşanıyor tek kişilik insan bedeninde, anlayamazsın. yumruğun nereden geldiğini, ne zaman da bunun olduğunu, kim olduğunu algılamak istediğinde, istediklerinin hepsinin gittiğini, isteyecek olmanın bile anlamının yittiğini anlarsın. bu anlamak, aslında anlamamaktır. anlamış olmanın, gerçek bir anlamsızlığa süreklediğini anlıyor olmanın, anlamlı bir şey olmadığını herkes bilir çünkü! ruhun profosyenel bir tecavüze uğramıştır!